Nowa Biblia Gdaล„ska (NBG)

1 Wystawisz też ołtarz do kadzenia kadzidłem; zrobisz go z drzewa akacjowego.

2 Jego długość ma mieć łokieć i jego szerokość też łokieć będzie czworograniastym, zaś jego wysokość ma mieć dwa łokcie. Z niego będą wychodzić jego narożniki.

3 Nadto obłożysz go czystym złotem jego powierzchnię oraz wokoło jego ściany i jego narożniki i zrobisz wokół niego złoty wieniec.

4 Zrobisz także dwa złote pierścienie poniżej jego wieńca; zrobisz je po obu jego bokach, przy obu jego kantach, a będą to osady dla drążków, w celu uniesienia go na nich.

5 Także te drążki zrobisz z drzewa akacjowego oraz powleczesz je złotem.

6 I umieścisz go przed zasłoną, która jest przed Arką Świadectwa; naprzeciw wieka, które jest na Arce Świadectwa, gdzie dla ciebie będę się stawiał.

7 A Ahron będzie kadził na nim kadzidłem z wonności; każdego ranka, gdy będzie oczyszczał lampy, będzie nim kadził.

8 Ahron także będzie nim kadził, kiedy zapali lampy przed wieczorem. To jest w waszych pokoleniach ustawiczne kadzidło przed WIEKUISTYM.

9 Nie wniesiecie na niego obcego kadzidła, ani całopalenia, ani ofiary z pokarmów i nie wylewajcie na niego zalewki.

10 A raz do roku Ahron dopełni oczyszczenia jego narożników; z krwi ofiary zagrzesznej, oczyszczającej; raz do roku będzie dopełniał jego oczyszczenia w waszych pokoleniach; jest on dla WIEKUISTEGO świętym świętych.

11 WIEKUISTY także oświadczył Mojżeszowi, mówiąc:

12 Gdy zbierzesz poczet synów Israela obok tych, którzy będą ich spisywać niech wtedy, przy ich spisie, każdy da dla WIEKUISTEGO okup za swoją duszę, by nie było pośród nich klęski, przy ich spisie.

13 Oto co ma dać każdy, kto przychodzi do spisujących: Pół szekla, według świętego szekla; szekel po dwadzieścia ger; pół tego szekla jako daninę dla WIEKUISTEGO.

14 Każdy, kto przychodzi do spisujących, od lat dwudziestu i wyżej, niech da tą daninę WIEKUISTEMU.

15 Bogaty niech nie dołoży, a ubogi niech nie ujmie z pół szekla, kiedy dla odpuszczenia waszym duszom będzie składał tą daninę WIEKUISTEMU.

16 A gdy weźmiesz srebro odpuszczenia od synów Israela, przeznaczysz je na służbę dla Przybytku Zboru; więc będzie to dla synów Israela na pamiątkę przed WIEKUISTYM, dla odpuszczenia ich duszom.

17 WIEKUISTY także oświadczył Mojżeszowi, mówiąc:

18 Zrobisz też miedzianą wannę do obmywania oraz jej miedziane podnóże i umieścisz ją między Przybytkiem Zboru a ofiarnicą, oraz nalejesz do niej wody.

19 A Ahron i jego synowie, biorąc z niej, będą obmywać swoje ręce i swoje nogi.

20 Kiedy przyjdą dla służby do Przybytku zboru, lub przystąpią do ofiarnicy w celu puszczenia z dymem ofiary ogniowej dla WIEKUISTEGO obmyją się wodą, aby nie umarli.

21 Będzie to dla nich ustawa wieczna; dla niego oraz dla jego potomków w ich pokoleniach.

22 WIEKUISTY także oświadczył Mojżeszowi, mówiąc:

23 Ty weźmiesz sobie najprzedniejszych korzeni: Myrry samowyciekającej pięćset szekli, wonnego cynamonu połowę tego, czyli dwieście pięćdziesiąt; wonnej trzciny także dwieście pięćdziesiąt,

24 kassji pięćset, według świętej wagi, oraz hin oliwy z oliwników.

25 I przyrządzisz z tego olej do świętego namaszczania, maść przygotowaną sposobem jakim się miesza pachnidła; to będzie olejem do świętego namaszczania.

26 Zatem namaścisz nim Przybytek Zboru, Arkę Świadectwa,

27 stół oraz wszystkie jego naczynia, świecznik oraz wszystkie jego przyrządy, ołtarz kadzenia,

28 ołtarz całopaleń oraz wszystkie jego naczynia, wannę i jej podnóże,

29 tak je poświęcisz, a staną się świętymi świętych. Cokolwiek się ich dotknie będzie uświęcone.

30 Namaścisz także Ahorna oraz jego synów i ich poświęcisz, aby Mi piastowali kapłaństwo.

31 A synom Israela powiesz tak: Niech to będzie dla Mnie olejem namaszczenia w waszych pokoleniach.

32 Nie może być wylewany na ciało innych ludzi i nie zrobicie do niego podobnego, według jego składu; on jest świętym i ma dla was pozostać świętym.

33 Ktokolwiek zmiesza podobny do niego i kto namaści nim postronnego będzie wytracony ze swojego ludu.

34 WIEKUISTY powiedział także do Mojżesza: Weźmiesz sobie wonnych proszków, balsamu, morskiego goździeńca, galbanu w proszku oraz czystego kadzidła niech z każdego będzie równa ilość

35 i przygotujesz z tego kadzidło, mieszane sposobem przygotowujących pachnidła; utarte, czyste dla świętości.

36 A część utłuczesz na miałko i położysz ją przed Arką Świadectwa, w Przybytku Zboru, tam, gdzie się będę dla ciebie stawiał; niech to będzie dla was święte świętych.

37 A kadzidła, które zrobisz według tego składu takiego nie zrobicie dla siebie; niech ci będzie świętym dla WIEKUISTEGO.

38 Ktokolwiek zrobi podobne, aby się nim orzeźwiać będzie wytracony ze swego ludu.

1 WIEKUISTY oświadczył też Mojżeszowi, mówiąc:

2 Uważaj, oto powołałem po imieniu Becalela, syna Urego, syna Chura, z pokolenia Judy.

3 Napełniłem go także Duchem Boga; mądrością, rozumem, umiejętnością i wszelką zręcznością w kunszcie,

4 do wymyślania pomysłów, by robić w złocie, srebrze, miedzi,

5 w rytownictwie kamieni do oprawy oraz w rzeźbieniu drzewa; aby wykonał każdą pracę.

6 I Ja, oto dodałem mu Oholiaba, syna Achisamacha z pokolenia Dan; a w sercu każdego mądrego złożyłem mądrość, aby wykonali wszystko, co ci przykazałem:

7 Przybytek Zboru, arkę dla świadectwa; wieko, co będzie na niej i wszystkie przybory Przybytku.

8 Także stół oraz jego przybory, lity świecznik oraz jego przybory, ołtarz na jadzidła,

9 ofiarnicę całopaleń oraz wszystkie jej przybory, wannę i jej podnóże,

10 przetykane szaty, święte szaty dla kapłana Ahrona i szaty jego synów do piastowania kapłaństwa,

11 także olej namaszczenia i kadzidło z wonności dla świętego miejsca. Uczynią wszystko tak, jak ci przykazałem.

12 WIEKUISTY także oświadczył Mojżeszowi, mówiąc:

13 Ty też powiesz synom Israela: Jednak Moich szabatów przestrzegajcie; gdyż jest to znak w waszych pokoleniach pomiędzy Mną a wami; żebyście poznali, że Ja jestem WIEKUISTY, który was uświęcam.

14 Tak więc przestrzegajcie szabatu, aby był u was święty. Kto go znieważy będzie karany śmiercią; każdy, kto by wykonał w nim robotę ta dusza będzie wytracona spośród swojego ludu.

15 Sześć dni wykonywać się będzie pracę, ale dnia siódmego jest najzupełniejszy szabat, poświęcony WIEKUISTEMU. Kto by wykonywał robotę w dzień szabatu będzie karany śmiercią.

16 Zatem synowie Israela będą przestrzegać szabatu, zachowując odpoczynek w swoich pokoleniach jak wieczne rozporządzenie.

17 To jest na wieki znak między Mną, a między synami Israela, bo w sześciu dniach WIEKUISTY stworzył Niebo i ziemię, a dnia siódmego wytchnął i odpoczął.

18 Potem przestał z nim mówić na górze Synaj, i dał Mojżeszowi dwie tablice świadectwa; kamienne tablice, zapisane palcem Boga.

1 A lud widząc, że Mojżesz zwlekał z zejściem z góry, zebrał się przy Ahronie oraz do niego powiedział: Wstań, zrób nam bogów, którzy by szli przed nami; gdyż z Mojżeszem tym mężem, który nas wyprowadził z ziemi Micraim nie wiemy co się z nim stało.

2 Zaś Ahron do nich powiedział: Zdejmijcie złote zausznice, które są w uszach waszych żon, waszych synów i córek, oraz je do mnie przynieście.

3 Zatem cały lud zdjął złote zausznice, które były w ich uszach i przynieśli je do Ahrona.

4 Więc wziął z ich ręki, uformował i zrobił z tego litego cielca. Zatem powiedzieli: Oto twoi bogowie, Israelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi Micraim.

5 A gdy Ahron to ujrzał, zbudował przed nim ofiarnicę oraz zawołał, mówiąc: Jutro uroczystość dla WIEKUISTEGO!

6 Zatem nazajutrz wcześnie wstali, składali całopalenia oraz przyprowadzili opłatne ofiary. A lud zasiadł, aby jeść i pić, i powstał do zabawy.

7 Zaś WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Idź, zejdź, bo skaził się twój lud, który wyprowadziłeś z ziemi Micraim.

8 Szybko zboczyli z drogi, którą im wskazałem; zrobili sobie litego cielca, kłaniali mu się oraz mu ofiarowali, mówiąc: Oto są twoi bogowie, Israelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi Micraim.

9 WIEKUISTY także powiedział do Mojżesza: Widzę ten lud; że to lud twardego karku.

10 Zostaw Mnie teraz, a rozpali się na nich Mój gniew; i ich zgładzę, a z ciebie uczynię wielki naród.

11 Zatem Mojżesz błagał swojego Boga, WIEKUISTEGO, mówiąc: Czemu, o WIEKUISTY, ma się zapalić Twój gniew przeciwko Twojemu ludowi, który siłą oraz przemożną ręką wyprowadziłeś z ziemi Micraim?

12 Czemu mają powiedzieć Micrejczycy, mówiąc: Wyprowadził ich na zgubę, aby ich pozabijać w górach i by ich zgładzić z powierzchni ziemi? Odwróć się od Twojego zapalczywego gniewu i ulituj się nad nieszczęściem Twojego ludu.

13 Wspomnij na Twoje sługi Abrahama, Ic’haka i Israela, którym złożyłeś na Siebie przysięgę oraz im powiedziałeś: Rozmnożę wasze potomstwo jak gwiazdy nieba, i całą tę ziemię, o której mówiłem, oddam waszemu potomstwu, więc odziedziczą ją na wieki.

14 A WIEKUISTY użalił się nad cierpieniem, o którym mówił, że sprowadzi je na Swój lud.

15 Zatem Mojżesz zawrócił, zszedł z góry, a w jego ręce dwie Tablice Świadectwa, tablice zapisane z obu stron; bo były zapisane z jednej i z drugiej strony.

16 A tablice były dziełem Boga, a pismo było pismem Boga, wyrytym na tablicach.

17 Zaś Jezus, syn Nuna, usłyszał głos ludu, który wykrzykiwał oraz powiedział do Mojżesza: W obozie odgłos wojenny.

18 A on odpowiedział: Ani to odgłos krzyku zwycięstwa, ani odgłos krzyku porażki; ja słyszę jakby głos śpiewów.

19 Także stało się, kiedy zbliżył się do obozu i zobaczył cielca, i pląsy że zapalił się gniew Mojżesza; więc zrzucił ze swoich rąk tablice oraz skruszył je u stóp góry.

20 Wziął także cielca, którego zrobili, oraz spalił go w ogniu, starł go w proch, rozsypał na wodzie i napoił nią synów Israela.

21 I Mojżesz powiedział do Ahrona: Co ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na niego tak wielki grzech?

22 A Ahron odpowiedział: Niech się nie zapala gniew mojego pana. Ty znasz ten lud, kiedy jest rozzłoszczony.

23 Powiedzieli do mnie: Zrób nam bogów, którzy by szli przed nami; gdyż z Mojżeszem tym mężem, który nas wyprowadził z ziemi Micraim nie wiemy co się z nim stało.

24 A kiedy do nich powiedziałem: Kto ma złoto, niech z siebie zdejmie dali mi, więc wrzuciłem je w ogień i oto powstał ten cielec.

25 Zaś Mojżesz widział jak wyuzdany był lud, gdyż Ahron doprowadził go do wyuzdania, do hańby wobec ich przeciwników.

26 Zatem Mojżesz stanął w bramie obozu i powiedział: Kto jest za WIEKUISTYM do mnie. I zebrali się koło niego wszyscy synowie Lewiego.

27 Więc do nich powiedział: Tak mówi WIEKUISTY, Bóg Israela: Niech każdy przypasze swój miecz do swojego biodra oraz przechodźcie po obozie tam i z powrotem, od bramy do bramy, i zabijajcie; każdy swojego brata, każdy swojego przyjaciela i każdy swojego krewnego.

28 Zatem synowie Lewiego uczynili według słowa Mojżesza i owego dnia padło z ludu około trzech tysięcy ludzi.

29 A Mojżesz powiedział: Dzisiaj upełnomocnijcie wasze ręce dla WIEKUISTEGO, aby dzisiaj było wam dane błogosławieństwo, gdyż niejeden był przeciw swojemu synowi i przeciw swojemu bratu.

30 A nazajutrz stało się, że Mojżesz powiedział do ludu: Wy zgrzeszyliście wielkim grzechem; ale oto wstąpię ku WIEKUISTEMU i może uzyskam przebaczenie za wasz grzech.

31 Zatem Mojżesz zwrócił się do WIEKUISTEGO i powiedział: O, zgrzeszył ten lud wielkim grzechem, gdy zrobił sobie złotych bogów.

32 Ale teraz, czy możesz przebaczyć ich grzech? A jeśli nie wymaż mnie z Twego zwoju, który napisałeś.

33 A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Tego, który Mi zgrzeszył tego wymażę z Mego zwoju.

34 Zaś teraz idź, prowadź ten lud tam, dokąd ci mówiłem. Oto Mój anioł idzie przed tobą. Ale w dzień Mojego rozrachunku rozliczę się z nimi za ich grzech.

35 I WIEKUISTY poraził lud za to, że zrobili cielca, którego wykonał Ahron.

1 Potem WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Idź, wyrusz stąd, ty oraz lud, który wyprowadziłeś z Micraim do ziemi, którą zaprzysiągłem Abrahamowi, Ic’hakowi i Jakóbowi, mówiąc: Oddam ją twojemu potomstwu.

2 Poślę przed tobą anioła i wypędzę Kanaanejczyka, Emoryjczyka, Chittejczyka i Peryzejczyka, Chiwitę i Jebusytę.

3 Idź do ziemi opływającej mlekiem i miodem. Jednak Sam pośród ciebie nie pójdę, abym cię nie wytępił po drodze, gdyż jesteś ludem twardego karku.

4 Lud usłyszał to gniewne słowo i się zasmucił, i nikt nie włożył na siebie swej ozdoby.

5 Gdyż WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Powiedz synom Israela: Jesteście ludem twardego karku; jeślibym na jedną chwilę szedł wśród ciebie zgładziłbym cię; więc zdejmij z siebie twoją ozdobę, a zobaczę, co Ja mam z tobą czynić.

6 Zatem synowie Israela zdjęli z siebie swoje ozdoby z góry Choreb.

7 A Mojżesz wziął namiot oraz rozbił go sobie za obozem, z dala od obozu, i nazwał go Przybytkiem Zboru; tak, że każdy, kto miał prośbę do WIEKUISTEGO chodził do Przybytku Zboru, który był za obozem.

8 I bywało, że gdy Mojżesz wychodził do Przybytku, cały lud wstawał i stał każdy w drzwiach swojego namiotu – i spoglądali za Mojżeszem, aż wszedł do namiotu.

9 A bywało, że gdy Mojżesz wchodził do Przybytku spuszczał się słup obłoku i stawał u wejścia do Przybytku, a On rozmawiał z Mojżeszem.

10 Więc cały lud widział słup obłoku, który stał u wejścia do Przybytku; zatem cały lud wstawał i się kłaniał, każdy u wejścia do swojego namiotu

11 A WIEKUISTY rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jakby ktoś rozmawiał ze swoim towarzyszem, i potem wracał do obozu. Zaś jego sługa Jezus, młodzieniec, syn Nuna, nie odstępował od Przybytku.

12 Mojżesz powiedział także do WIEKUISTEGO: Oto Ty mi mówisz: Zaprowadź ten lud; a mi nie oznajmiłeś, kogo ze mną poślesz. Choć powiedziałeś: Znam cię z imienia; jak również: Znalazłeś łaskę w Moich oczach.

13 Tak więc, skoro znalazłem łaskę w Twoich oczach, to ukaż mi Twoje drogi, abym Cię poznał i bym znalazł więcej łaski w Twych oczach; i pamiętaj, że ten naród jest Twoim ludem.

14 Więc odpowiedział: Mój gniew przejdzie oraz cię uspokoję.

15 Zatem powiedział: Jeśli Twój gniew nie przechodzi, to nas stąd nie wyprowadzaj.

16 Bowiem po czym innym będzie wiadome, że znalazłem łaskę w Twoich oczach, ja i Twój lud? Czyż nie po tym, że pójdziesz z nami, żebyśmy w ten sposób byli odróżnieni ja i Twój lud od każdego ludu na powierzchni ziemi?

17 A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Uczynię i to, o czym mówiłeś, gdyż znalazłeś łaskę w Moich oczach i znam cię po imieniu.

18 Więc powiedział: Odsłoń mi Twój majestat.

19 A odpowiedział: Ja przeprowadzę przed twym obliczem całe Moje dobro i wygłoszę przed tobą Imię WIEKUISTY; bo ułaskawiam kogo mam ułaskawić, a lituję się nad kim się mam ulitować.

20 Powiedział także: Nie będziesz jednak mógł zobaczyć Mojego oblicza, gdyż człowiek nie może Mnie ujrzeć oraz pozostać żywym.

21 I WIEKUISTY powiedział: Oto jest miejsce przy mnie; stań na tej skale.

22 I się stanie, że gdy będzie przechodził Mój majestat wtedy cię postawię w rozpadlinie skały, i zakryję cię Moją dłonią, dopóki nie przejdę.

23 A kiedy zdejmę Moją rękę zobaczysz Moje tyły; ale Moje oblicze nie może być widziane.

1 WIEKUISTY powiedział też do Mojżesza: Wykuj sobie kamienne tablice, podobne do pierwszych, a napiszę na tych tablicach słowa, które były na pierwszych tablicach tych, co skruszyłeś.

2 I bądź gotów na rano; rano wejdziesz na górę Synaj i tam staniesz przede mną, na szczycie góry.

3 Nikt niech z tobą nie wchodzi; nikt się nie pokaże na całej górze; nawet trzody i bydło nie mogą się paść obok góry.

4 Więc Mojżesz wykuł dwie kamienne tablice, podobne do pierwszych, wstał wczesnym rankiem i wszedł na górę Synaj, jak mu przykazał WIEKUISTY. Wziął także w swoją rękę dwie kamienne tablice.

5 I WIEKUISTY zszedł w obłoku, a Mojżesz stanął tam przy Nim, i wygłosił Imię WIEKUISTY.

6 WIEKUISTY przeszedł także obok jego oblicza, więc zawołał: WIEKUISTY, WIEKUISTY, Bóg miłosierny i litościwy, nieskory do gniewu, pełen miłości i prawdy;

7 przechowujący miłość dla tysięcy, przebaczający winę, występek i grzech. Gdy nawiedza nie wytępia do ostatka, za winę ojców na dzieciach i wnukach, do trzeciego i czwartego pokolenia.

8 Mojżesz także pospieszył, skłonił się do ziemi i się ukorzył.

9 Nadto powiedział: Jeśli znalazłem łaskę w Twoich oczach, Panie, niech i Pan pójdzie pośród nas. Zaś jeśli jest to lud twardego karku, przebacz nasze winy, nasze grzechy oraz uczyń nas Twoim dziedzictwem.

10 A Bóg powiedział: Oto Ja zawieram przymierze. Wobec całego Twojego ludu zrobię cuda, jakich nie było na całej ziemi oraz u żadnych narodów; zatem cały lud, pośród którego zostajesz, zobaczy dzieło WIEKUISTEGO; wspaniałe będzie to, co dla ciebie spełnię.

11 Przestrzegaj tego, co Ja ci dzisiaj rozkazuję. Oto Ja wypędzam przed tobą Emorejczyka, Kanaanejczyka, Chittejczyka, Peryzejczyka, Chiwitę i Jebusytę.

12 Strzeż się, abyś nie zawierał przymierza z mieszkańcami tej ziemi, do której wejdziesz; by nie stali się matnią wśród ciebie.

13 Ale zburzycie ich ołtarze, skruszycie ich posągi i wyrąbiecie ich Astarty.

14 Nie powinieneś korzyć się przed innym bogiem, ponieważ Imię WIEKUISTEGO jest też Żarliwy, gdyż jest On Bogiem żarliwym.

15 Nie zawieraj przymierza z mieszkańcem tej ziemi, gdyż sprzeniewierzając się swoim bogom i ofiarując swoim bogom, zacznie też wzywać ciebie i będziesz jadał z jego ofiar.

16 Nadto weźmiesz z jego córek dla swoich synów i jego córki sprzeniewierzać się będą swoim bogom, i sprzeniewierzą twoich synów ku ich bogom…

17 Nie zrobisz sobie litych bogów.

18 Przestrzegaj święta Przaśników; jak ci rozkazałem, w oznaczonej porze miesiąca Kłosów przez siedem dni będziesz jadł przaśniki, gdyż w miesiącu Kłosów wyszedłeś z Micraim.

19 Wszystko, co otwiera łono jest Moje; także wszystko, co twoje bydło rodzi męskiego pierworodne byka i owcy.

20 Zaś pierworodne osła wykupisz jagnięciem; a jeżeli nie wykupisz to złamiesz mu kark. Wykupisz wszystkich twoich pierworodnych synów. I niech się nie ukażą przed Moim obliczem z pustą ręką.

21 Sześć dni pracuj, ale siódmego dnia odpoczywaj; odpoczywaj tak w czasie orki, jak i żniwa.

22 Przy pierwocinach żniwa pszenicy ustanowisz sobie także święto Tygodni; i święto Zbioru przy nawrocie roku.

23 Trzy razy do roku każdy twój mężczyzna ukaże się przed obliczem Pana, twojego Boga, WIEKUISTEGO, Boga Israela.

24 Gdy wypędzę przed tobą narody i rozszerzę twoje granice nikt się nie pokusi o twoją ziemię, kiedy trzy razy do roku pójdziesz, by ukazywać się przed obliczem twojego Boga, WIEKUISTEGO.

25 Nie rozlewaj krwi Mojej ofiary w obecności kwaszonego i nie może przeleżeć do rana święta ofiara Pesach.

26 Najważniejsze z pierwocin twojej ziemi przyniesiesz do domu twojego Boga, WIEKUISTEGO. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki.

27 WIEKUISTY powiedział także do Mojżesza: Napisz sobie te słowa; bo według tych słów postanowiłem przymierze z tobą i z Israelem.

28 I Mojżesz przebył tam, przy WIEKUISTYM, czterdzieści dni i czterdzieści nocy; nie jadł chleba, nie pił wody, a Bóg napisał na tablicach słowa przymierza dziesięć przykazań.

29 I stało się, kiedy Mojżesz schodził z góry Synaj a gdy Mojżesz zstępował z góry, miał w ręku dwie tablice świadectwa nie zauważył, że od rozmowy z Nim, promieniała powierzchnia jego twarzy.

30 Zatem Ahron i wszyscy synowie Israela ujrzeli Mojżesza a oto promieniała powierzchnia jego oblicza, więc obawiali się do niego podejść.

31 Ale Mojżesz ich przywołał; zatem Ahron i wszyscy przywódcy zboru zwrócili się ku niemu i Mojżesz z nimi rozmawiał.

32 A następnie podeszli wszyscy synowie Israela. Więc zapowiedział im wszystko, co z nim mówił WIEKUISTY na górze Synaj.

33 A kiedy Mojżesz przestał z nimi rozmawiać, włożył na swoją twarz zasłonę.

34 Zaś gdy Mojżesz wchodził przed oblicze WIEKUISTEGO, by z Nim mówić zdejmował zasłonę, dopóki nie wyszedł. Zaś gdy wychodził opowiadał synom Israela to, co zostało mu polecone.

35 Tak więc synowie Israela widzieli oblicze Mojżesza, że powierzchnia oblicza Mojżesza promieniała. Bywało też, że Mojżesz kładł zasłonę na swe oblicze, dopóki znowu nie wszedł, aby z Nim mówić.

1 Mojżesz zgromadził także cały zbór synów Israela oraz do nich powiedział: Oto co rozkazał spełnić WIEKUISTY:

2 Przez sześć dni będzie wykonywana praca, ale dzień siódmy będzie dla was święty najwyższy szabat dla WIEKUISTEGO. Kto by wykonał w nim robotę, będzie wydany na śmierć.

3 W dzień szabatu nie rozniecajcie ognia w żadnej z waszych siedzib.

4 Mojżesz oświadczył to całemu zborowi synów Israela, i powiedział: Oto co rozkazał WIEKUISTY, mówiąc:

5 Zbierzcie od siebie daninę dla WIEKUISTEGO. Tą daninę dla WIEKUISTEGO niech złoży każdy, kto jest szczodrobliwego serca złoto, srebro, miedź,

6 błękit, purpurę, karmazyn, bisior, kozią wełnę,

7 czerwono barwione skóry baranie, skóry borsucze i drzewo akacjowe.

8 Także oliwę do oświetlania, aromaty na olejek namaszczania oraz na kadzidło wonności;

9 nadto kamienie onyksowe oraz kamienie oprawne na naramiennik i napierśnik.

10 Przyjdą też wszyscy spośród was, którzy są umiejętnego umysłu i będą wykonywać, cokolwiek rozkazał WIEKUISTY:

11 Przybytek, jego namiot z pokrowcem, jego zapinki, bale, rygle, słupy i jego podsłupia;

12 arkę, jej drążki, wieko oraz zakrywającą zasłonę;

13 stół, jego drążki, ze wszystkimi jego przyborami i chleb wystawny.

14 Także świecznik do oświetlania z jego przyborami, jego lampy i olej do oświetlania.

15 Nadto ołtarz do kadzenia i jego drążki, olej namaszczania, kadzidło z wonności i wschodnią kotarę na wejście do Przybytku.

16 Ofiarnicę całopalenia i do niej miedzianą kratę, jej drążki, i wszystkie jej przybory; wannę oraz jej podnóże.

17 Osłony dziedzińca, słupy, ich podsłupia oraz kotarę na bramę dziedzińca.

18 Także kołki do Przybytku, kołki dziedzińca i ich sznury.

19 Nadto przetykane szaty do służby w świętym miejscu, święte szaty dla kapłana Ahrona oraz szaty jego synów do sprawowania kapłaństwa.

20 Wtedy cały zbór synów Israela odszedł sprzed oblicza Mojżesza.

21 I przychodzili każdy, kogo uniosło jego serce oraz każdy, którego skłonił jego duch i przynosili daninę dla WIEKUISTEGO do wykończenia Przybytku Zboru, do wszelkiej jego potrzeby oraz na święte szaty.

22 Przychodzili mężczyźni i niewiasty; każdy szczodrobliwego serca przyniósł kolczyki, zausznice, pierścienie, naszyjniki oraz wszelkie złote naczynia; wszyscy składali WIEKUISTEMU jakąś daninę złota.

23 I każdy, kto posiadał błękit, purpurę, karmazyn, bisior, kozią wełnę, czerwono barwione skóry baranie oraz skóry borsucze, też je przynosił.

24 Ktokolwiek ofiarował daninę srebra, albo miedzi przynosił to w darze WIEKUISTEMU; każdy też, kto posiadał drzewo akacjowe przynosił je na wszelką potrzebę tego dzieła.

25 A wszystkie niewiasty, które miały umiejętny umysł, przędły swoimi rękami, przynosząc przędzę, błękit, purpurę, karmazyn i bisior.

26 Także wszystkie niewiasty, które uniosło ich umiejętne serce, przędły kozią wełnę.

27 Zaś przywódcy przynosili kamienie onyksu oraz kamienie do oprawy, na naramiennik i napierśnik.

28 Nadto korzenie, olej do oświetlania, składniki do oleju namaszczania oraz do kadzidła z wonności.

29 Każdy mężczyzna, czy niewiasta z synów Israela; ci, których pobudziło serce, aby ofiarowali na wszelkie dzieło, które WIEKUISTY rozkazał wykonać przez Mojżesza przynosili dobrowolne dary WIEKUISTEMU.

30 A Mojżesz powiedział do synów Israela: Patrzcie, oto WIEKUISTY powołał po imieniu Becalela, syna Urego, syna Chura, z pokolenia Judy,

31 i napełnił go Boskim Duchem, mądrością, rozumem, umiejętnością i wszelkim wykonawstwem

32 ku wymyślaniu pomysłów. Aby robił w złocie, w srebrze, w miedzi,

33 w rytownictwie kamieni do oprawy oraz w rzeźbieniu drzewa, by wykonał każdą wymyślną robotę.

34 W jego umysł złożył też zdolność do nauczania; w jego i Oholiaba, syna Achisamacha z pokolenia Dan.

35 Bóg napełnił ich umiejętnością umysłu, aby wykonywali każde rzemiosło rytownika, pomysłodawcy oraz hafciarza, na błękicie, purpurze, karmazynie, bisiorze i tkaninie; jako tych, co wykonują wszelkie rzemiosło i wymyślają plany.

1 Zatem Becalel, Oholaib i każdy mąż umiejętnego umysłu, któremu WIEKUISTY dał mądrość i rozum, by umieli wykonać każdą robotę potrzebną do świętego miejsca zrobią wszystko tak, jak rozkazał WIEKUISTY.

2 Mojżesz wezwał Becalela, Oholiaba i każdego męża umiejętnego umysłu, któremu WIEKUISTY dał w jego serce mądrość; każdego, którego uniosło serce, by przystąpili do roboty i aby ją wykonali.

3 Zatem wzięli od Mojżesza wszystkie dary, które przynieśli synowie Israela do wykończenia świętego dzieła, aby je wykonać. Zaś oni, każdego ranka dalej przynosili mu dary.

4 Zeszli się też wszyscy umiejętni wykonawcy wszelkiej pracy dla świętego miejsca; każdy do swojego dzieła, którym się zajmował.

5 I oświadczyli Mojżeszowi, mówiąc: Lud przynosi więcej niż potrzeba do dzieła, które rozkazał wykonać WIEKUISTY.

6 Zatem Mojżesz rozkazał i tak ogłoszono w obozie: Ani mężczyzna, ani kobieta niech już nie robią nic odnośnie świętej daniny. I lud przestał przynosić.

7 Bowiem był dostatek zapasu dla całego dzieła, by je wykończyć, oraz jeszcze zbywało.

8 A wszyscy umiejętni umysłem spośród wykonawców robót zrobili: Przybytek z dziesięciu osłon, z kręconego bisioru, błękitu, purpury i karmazynu; wykonano to wymyślną robotą, w cheruby.

9 Długość każdej osłony stanowiło dwadzieścia osiem łokci, a szerokość każdej osłony cztery łokcie; jedna była miara dla wszystkich osłon.

10 Potem spięto pięć osłon jedną z drugą; oraz spięto pięć dalszych osłon jedną z drugą.

11 Także przy końcu, na spojeniu, zrobiono błękitne pętle na skraju jednej osłony; tak też zrobiono przy spojeniu, na skaju następnej osłony.

12 Na pierwszej osłonie zrobiono pięćdziesiąt pętli oraz zrobiono pięćdziesiąt pętli na końcu drugiej osłony, która była w spojeniu; a pętle były przeciwległe jedna do drugiej.

13 Zrobiono też pięćdziesiąt złotych zapinek oraz spięto osłony zapinkami, jedną z drugą. Więc Przybytek stał się całością.

14 Nadto Becalel zrobił osłony z koziej wełny, jako namiot, który był nad Przybytkiem; takich osłon zrobił jedenaście.

15 Długość każdej osłony stanowiło trzydzieści łokci, a szerokość każdej osłony to cztery łokcie; jedna miara dla jedenastu osłon.

16 Wziął także osobno pięć osłon oraz osobno sześć osłon.

17 Nadto w spojeniu, na skraju jednej osłony zrobił pięćdziesiąt pętli oraz zrobił pięćdziesiąt pętli na spojeniu, na skraju drugiej osłony.

18 Zrobił też pięćdziesiąt miedzianych zapinek, aby spoić namiot, by był całością.

19 A z czerwono barwionych skór baranich zrobił pokrowiec na namiot, zaś na wierzch przykrycie ze skór borsuczych.

20 Nadto z drzewa akacjowego zrobił stojące bale do Przybytku.

21 Długość bala stanowiło dziesięć łokci, a szerokość każdego bala to półtora łokcia.

22 U każdego bala były po dwa czopy, osadzone jeden naprzeciwko drugiego; tak zrobił u wszystkich bali Przybytku.

23 Zrobił wszystkie bale do Przybytku dwadzieścia bali dla południowej strony, na prawo;

24 nadto zrobił czterdzieści srebrnych podsłupi do tych dwudziestu bali dwa podsłupia na jeden bal, do dwóch jego czopów oraz dwa podsłupia na następny bal, do dwóch jego czopów.

25 Zrobił też dwadzieścia bali na drugi bok Przybytku, dla strony północnej,

26 oraz czterdzieści ich srebrnych podsłupi dwa podsłupia na jeden bal i dwa podsłupia na następny bal.

27 A na tylną stronę Przybytku, ku zachodowi, zrobił sześć bali.

28 Nadto zrobił dwa bale na narożniki Przybytku, przy tylniej ścianie.

29 A były spojone od spodu oraz w jednej obręczy łączyły się razem z wierzchu; tak zrobił z obydwoma, na obu narożnikach.

30 Zatem było osiem bali i szesnaście ich srebrnych podsłupi, po dwa podsłupia na każdy bal.

31 Zrobił też z drzewa akacjowego poprzeczki, pięć do bali jednej strony Przybytku.

32 Nadto pięć poprzeczek do bali drugiej strony Przybytku oraz pięć poprzeczek do bali tylnej strony Przybytku, ku zachodowi.

33 A poprzeczkę środkową zrobił tak, żeby przechodziła przez środek bali, od końca do końca.

34 Bale obłożył złotem i ze złota zrobił ich pierścienie, jako osady dla poprzeczek; również poprzeczki obłożył złotem.

35 Zrobił też zasłonę z błękitu, purpury, karmazynu i kręconego bisioru; wykonał ją wymyślną robotą, w cheruby.

36 I zrobił do niej cztery akacjowe słupy oraz obłożył je złotem; haczyki też były złote. Nadto ulał do nich cztery srebrne podsłupia.

37 Sporządził też wzorzystą kotarę do wejścia namiotu z błękitu, purpury, karmazynu oraz kręconego bisioru.

38 A do niej pięć słupów z ich haczykami; ich wierzchy oraz ich klamry obłożył złotem; a ich miedzianych podsłupi było pięć.

1 Becalel zrobił także arkę z drzewa akacjowego. Jej długość to dwa i pół łokcia, jej szerokość to półtora łokcia, a jej wysokość też półtora łokcia.

2 Nadto z wewnątrz i z zewnątrz powlókł ją czystym złotem oraz wokoło zrobił do niej złoty wieniec.

3 Odlał też dla niej cztery złote pierścienie do czterech jej narożników; dwa pierścienie do jednego jej boku oraz dwa pierścienie do drugiego jej boku.

4 Nadto z drzewa akacjowego zrobił drążki oraz powlókł je złotem.

5 Potem drążki włożył do pierścieni po bokach arki, w celu unoszenia arki.

6 Zrobił też wieko ze szczerego złota. Jego długość to dwa i pół łokcia, a jego szerokość to półtora łokcia.

7 Nadto wykonał dwa złote cheruby na obu brzegach wieka. Wykonał je kutą robotą.

8 Jednego cheruba na brzegu jednej strony, a drugiego cheruba na brzegu drugiej strony; z materiału samego wieka wykonał te cheruby, po obu jego brzegach.

9 A były to cheruby o rozpostartych w górę skrzydłach. Swoimi skrzydłami porywały wieko, a swoimi twarzami zwróceni byli jeden ku drugiemu; twarze cherubów były skierowane ku wieku.

10 Sporządził też stół z drzewa akacjowego; jego długość stanowiły dwa łokcie, jego szerokość to łokieć, a jego wysokość to półtora łokcia.

11 I powlókł go czystym złotem oraz zrobił do niego złoty wieniec, który miał być wokoło.

12 Zrobił też wokół niego listwę, szeroką na piędź oraz przymocował do niego złoty wieniec, który był wokoło.

13 Odlał także do niego cztery złote pierścienie oraz zamocował te pierścienie na czterech rogach, które były u czterech jego nóg.

14 Pierścienie były przy listwie, jako osady dla drążków do unoszenia stołu.

15 Zrobił z drzewa akacjowego też te drążki do unoszenia stołu oraz powlókł je złotem.

16 Zrobił także ze szczerego złota naczynia przynależne do stołu: Jego misy, kadzielnice, dzbanki i jego czasze, którymi się nalewa.

17 Nadto zrobił ze szczerego złota świecznik. Wykonał ten świecznik kutą robotą jego podstawę, pręt, kielichy, gałki i jego kwiaty, które z niego wychodziły.

18 A z jego boków wychodziło sześć ramion; trzy ramiona świecznika z jednego jego boku i trzy ramiona świecznika z drugiego jego boku.

19 Na jednym ramieniu były trzy kielichy w kształcie kwiatu migdału, z gałką i kwiatem, oraz na drugim ramieniu również trzy kielichy w kształcie kwiatu migdału, z gałką i kwiatem; tak było na sześciu ramionach, które wychodziły ze świecznika.

20 A na samym świeczniku były cztery kielichy w kształcie kwiatu migdału, z gałkami i jego kwiatami.

21 U sześciu ramion, które wychodziły ze świecznika, gałka z niego była pod dwoma ramionami i gałka z niego pod dwoma ramionami, i znowu gałka z niego pod dwoma ramionami.

22 Ich gałki i ich ramiona wychodziły z niego samego, bo był cały wykuty z jednej bryły szczerego złota.

23 I zrobił do niego siedem lamp, jego szczypczyki, i jego popielniczki ze szczerego złota.

24 Wykonał go oraz wszystkie jego przybory z talentu szczerego złota.

25 Nadto zrobił z drzewa akacjowego ołtarz do kadzenia. Jego długość to łokieć, jego szerokość także łokieć, bo był czworograniasty; zaś jego wysokość to dwa łokcie. Z niego wychodziły jego narożniki.

26 Obłożył go także szczerym złotem; jego płytę, wokoło jego ściany i jego narożniki; zrobił też do niego złoty wieniec, który był wokół.

27 Nadto zrobił do niego dwa złote pierścienie, które umieścił poniżej jego wieńca, po obu jego stronach, jako osady dla drążków, w celu unoszenia go na nich.

28 Zrobił też z drzewa akacjowego te drążki oraz powlókł je złotem.

29 Przyrządził również olej do świętego namaszczania oraz czyste kadzidło z wonności, wykonane metodą tych, co mieszają pachnidła.

1 Nadto zrobił z drzewa akacjowego ofiarnicę całopaleń; pięć łokci długości oraz pięć łokci szerokości, czworograniastą, zaś jej wysokość miała trzy łokcie.

2 I na czterech jej węgłach zrobił narożniki, a jej narożniki z niej wychodziły, oraz obłożył ją miedzią.

3 Zrobił też wszystkie naczynia ofiarnicy: Garnki, łopatki, czasze, widełki oraz węglarki. Wszystkie jej naczynia zrobił z miedzi.

4 Zrobił także do ofiarnicy kratę z miedzi, w formie siatki pomiędzy jej okoleniem, na spodzie, u jej połowy.

5 I odlał cztery pierścienie na cztery węgły miedzianej siatki, jako osady drążków.

6 Zaś drążki zrobił z drzewa akacjowego oraz obłożył je miedzią.

7 I wprowadził drążki do pierścieni po bokach ofiarnicy w celu unoszenia jej na nich; bowiem zrobił ją pustą, z desek.

8 Zrobił też wannę z miedzi oraz z metalicznych zwierciadeł kobiet, położnic, które się zbierały u wejścia do Przybytku Zboru. Nadto z miedzi podstawę wanny.

9 Zrobił również dziedziniec. Po południowej stronie, na prawo, osłony dziedzińca były z kręconego bisioru, długości sto łokci.

10 Do nich dwadzieścia słupów, a do nich dwadzieścia podsłupi z miedzi; zaś haczyki u słupów oraz ich klamry były ze srebra.

11 Także po północnej stronie osłony długości sto łokci, a do nich dwadzieścia słupów i do nich dwadzieścia podsłupi z miedzi; zaś haczyki u słupów oraz ich klamry były ze srebra.

12 A po stronie zachodniej osłony na długość pięćdziesiąt łokci i do nich dziesięć słupów oraz dziesięć podsłupi.

13 I od strony przedniej, ku wschodowi, także pięćdziesiąt łokci.

14 Dla jednego skrzydła było piętnaście łokci osłon, trzy ich słupy i trzy podsłupia.

15 Także dla drugiego skrzydła, na drugiej stronie wrót dziedzińca piętnaście łokci osłon, trzy ich słupy oraz trzy podsłupia.

16 Wszystkie osłony wokół dziedzińca były z kręconego bisioru.

17 A podsłupia do słupów były z miedzi, haczyki słupów i ich klamry ze srebra oraz powłoka ich wierzchów ze srebra; w ten sposób wszystkie słupy dziedzińca były powiązane srebrem.

18 Zaś kotara na wrota dziedzińca była wzorzystego wyrobu z błękitu, purpury, karmazynu oraz kręconego bisioru długości dwadzieścia łokci, a wysokości pięć łokci, odpowiednio do osłon dziedzińca.

19 Nadto do niej cztery słupy, a do nich cztery podsłupia z miedzi, ich haczyki ze srebra i powłoka ich wierzchów oraz klamry ze srebra.

20 A wszystkie kołki do Przybytku oraz wokół dziedzińca były z miedzi.

21 Oto materiały policzone dla Przybytku Przybytku Świadectwa, które zostały wyliczone z polecenia Mojżesza. Zaś służba Lewitów była pod dozorem kapłana Ithamara, syna Ahrona.

22 Becalel, syn Urego, który był synem Chura z pokolenia Jehudy, wykonał wszystko, co WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

23 A był z nim Oholiab, syn Achisamacha z pokolenia Dan, rytownik, pomysłodawca i hafciarz na błękicie, na purpurze, na karmazynie oraz na bisiorze.

24 Wszystkiego złota potrzebnego do dzieła na całą robotę świętego miejsca, tego złota złożonego w darze było dwadzieścia dziewięć talentów i siedemset trzydzieści szekli, według świętego szekla.

25 Zaś srebra od policzonych ze zboru było sto talentów i tysiąc siedemset siedemdziesiąt pięć szekli, według świętego szekla.

26 Beka na głowę czyli pół szekla, według świętego szekla od każdego przychodzącego do spisujących, od lat dwudziestu i wyżej, czyli od sześć razy trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu.

27 A te sto talentów srebra służyło do odlewania podsłupi świętego miejsca oraz podsłupi zasłony; sto podsłupi ze stu talentów, po talencie na podsłupie.

28 A z tysiąca siedmiuset siedemdziesięciu pięciu szekli zrobił haczyki do słupów, powlókł ich wierzchy oraz połączył je klamrami.

29 Zaś złożonej w darze miedzi było siedemdziesiąt talentów i dwa tysiące czterysta szekli.

30 Więc zrobił z niej podsłupia u wejścia do Przybytku Zboru, ołtarz miedziany i do niego miedzianą kratę oraz wszystkie przybory ołtarza. Także podsłupia wokół dziedzińca, podsłupia u wrót dziedzińca, wszystkie kołki Przybytku i wszystkie kołki dziedzińca, które były wokoło.

1 Z błękitu, purpury i karmazynu zrobili przetykane szaty do służby w świętym miejscu; zrobili też święte szaty dla Ahrona, tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

2 Zrobił też naramiennik ze złota, błękitu, purpury, karmazynu oraz kręconego bisioru.

3 Wykuli złote blaszki i pokrajali je w nici do przetykania przy wymyślnej robocie, wśród błękitu, purpury, karmazynu i wśród bisioru.

4 Zrobili przy nim wiążące się przyramki, które zawiązywał na swoich dwóch końcach.

5 A pas, którym się przepasywał był na nim oraz stanowił jego przedłużenie, takiej samej z nim roboty ze złota, błękitu, purpury, karmazynu oraz kręconego bisioru tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

6 Przygotowali także kamienie onyksu, obwiedzione złotymi oprawkami i wyrzeźbione rzeźbą jak pieczęcie, według imion synów Israela.

7 I oprawili je na przyramkach naramiennika, jako kamienie pamiątkowe dla synów Israela; tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

8 Nadto wymyślną robotą zrobili napierśnik, taką samą jak naramiennik ze złota, błękitu, purpury, karmazynu i kręconego bisioru.

9 A był czworograniasty, bo napierśnik zrobili jako podwójny; na piędź długości oraz na pięć szerokości i podwójny.

10 Nasadzili na niego cztery rzędy kamieni, według następującego porządku: Rubin, topaz i szmaragd rząd pierwszy;

11 karbunkuł, szafir i beryl rząd drugi;

12 opal, agat i ametyst rząd trzeci;

13 chryzolit, onyks i jaspis rząd czwarty. W swych osadach kamienie obwiedzione były złotymi oprawami.

14 A tych kamieni było dwanaście, według imion synów Israela, według ich imion wykonanych rzeźbą jak pieczęcie; każdy ze swoim imieniem, dla dwunastu pokoleń.

15 Zrobili również graniaste łańcuszki dla napierśnika, wykonane plecioną robotą ze szczerego złota.

16 Zrobili też dwie złote oprawy oraz dwa złote pierścienie i przytwierdzili oba te pierścienie do obu końców napierśnika.

17 I włożyli dwie owe złote plecionki w dwa pierścienie na końcu napierśnika.

18 A oba końce dwóch plecionek przytwierdzili do obu opraw; zaś te osadzili na dwóch przyramkach naramiennika, z przedniej jego strony.

19 A gdy zrobili jeszcze dwa złote pierścienie, przyprawili je do dwóch końców napierśnika znajdujących się na jego skraju, ze strony naramiennika, od wewnątrz.

20 I zrobili jeszcze dwa złote pierścienie oraz przyprawili je do dwóch przyramek naramiennika, u spodu, z przedniej jego strony, nad pasem naramiennika.

21 Potem przywiązali napierśnik błękitnym sznurkiem od jego pierścieni, do pierścieni naramiennika aby został na pasie naramiennika, a napierśnik aby się nie usuwał od naramiennika; tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

22 Zrobili także płaszcz pod naramiennik, wykonany robotą przetykaną, cały z błękitu.

23 A w jego środku był otwór płaszcza, taki jak otwór pancerza; zaś u jego otworu była wokół obszywka, aby się nie rozdzierał.

24 Zaś na skrajach płaszcza zrobili granatowe jabłuszka z błękitu, purpury i kręconego karmazynu.

25 Zrobili także dzwonki ze szczerego złota i wokół, na skrajach płaszcza, zawiesili dzwonki pośród granatowych jabłek, pomiędzy jabłkami granatu.

26 Dzwonek i granatowe jabłuszko, dzwonek i granatowe jabłuszko tak było wokół na skrajach płaszcza, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

27 Zrobili też z bisioru spodnie szaty dla Ahrona oraz dla jego synów, wykonane robotą przetykaną.

28 Nadto zawój z bisioru, ozdobne mitry z bisioru, lniane spodnie z kręconego bisioru,

29 i wzorzystego wyrobu pas z kręconego bisioru, błękitu, purpury i karmazynu; tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

30 Zrobili również diadem, świętą koronę ze szczerego złota i napisali na niej pismem, roboty jak z pieczątek: Święte WIEKUISTEGO.

31 Nadto przymocowali do niej błękitny sznurek, aby ją na wierzchu przywiązać do zawoju; tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

32 I tak została ukończona cała robota wokół przybytku Przybytku Zboru; a synowie Israela wykonali wszystko tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi; tak właśnie wykonali.

33 Zatem dostarczyli Przybytek Mojżeszowi; Przybytek oraz wszystkie jego przybory: Zapinki, bale, poprzeczki, słupy i jego podsłupia;

34 pokrowiec z czerwono barwionych skór baranich, pokrowiec ze skór borsuczych, zasłaniającą zasłonę;

35 Arkę Świadectwa, jej drążki oraz wieko;

36 stół oraz wszystkie jego przybory, chleb wystawny;

37 szczerozłoty świecznik i jego lampy lampy do zapalania, wszystkie jego przybory i olej do oświetlania;

38 złocony ołtarz, olej do namaszczania, kadzidło z wonności i kotarę do wejścia do Przybytku;

39 miedzianą ofiarnicę i do niej miedzianą kratę, jej drążki i wszystkie jej przybory, wannę i jej podnóże

40 osłony dziedzińca, słupy i ich podsłupia, kotarę do bramy dziedzińca, sznury i jego kołki oraz wszystkie przybory do służby w przybytku do Przybytku Zboru.

41 Nadto służbowe szaty do służby w świętym miejscu, święte szaty dla kapłana Ahrona i szaty jego synów do wykonywania kapłaństwa.

42 Synowie Israela wykonali całą tą robotę tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi.

43 Więc Mojżesz obejrzał całe dzieło bo oto je wykonali; wykonali tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi; zatem Mojżesz im błogosławił.