Nowa Biblia Gdaล„ska (NBG)

1 Psalm Dawida na wspomnienie.

2 WIEKUISTY, nie gań mnie w Twoim gniewie, a w Twoim oburzeniu mnie nie karz.

3 Gdyż utkwiły we mnie Twoje strzały i dotknęła mnie Twoja ręka.

4 W obliczu Twojego gniewu, nie ma zdrowej cząstki w mojej cielesnej naturze, w obliczu mojego grzechu, nie mają spokoju moje członki.

5 Bo moje winy przerosły moją głowę, przeciążają mnie jak ciężkie brzemię.

6 Z powodu mej głupoty, zaropiały i zajątrzyły się me rany.

7 Pokrzywiłem się, bardzo pochyliłem i przez cały dzień chodzę w żałobie.

8 Gdyż moje biodra pełne są zgorzeli i nie ma nic zdrowego w mojej cielesnej naturze.

9 Zdrętwiałem, wielce się skruszyłem, jęczę ze wzburzenia mego serca.

10 Panie, przed Tobą całe moje pragnienie, przed Tobą nie jest ukryte me westchnienie.

11 Moje serce kołacze, opuściła mnie moja siła, a światło moich oczu i ono się przy mnie nie zostało.

12 Moi przyjaciele i towarzysze stronią od mojej plagi, moi bliscy stanęli z dala.

13 Zastawiają sidła ci, którzy żądają Mego życia, miotają obelgi ci, co pragną mego nieszczęścia i przez cały dzień knują zdrady.

14 A ja nie słyszę jak głuchy; jak niemy, co nie otwiera swoich ust.

15 Stałem się jak człowiek, który nie rozumie i w ustach nie ma odpowiedzi.

16 Bo Ciebie wyczekuję, WIEKUISTY; Ty, Boże, Panie mój odpowiesz.

17 Ponieważ powiedziałem: Niech nie mają ze mnie radości, kiedy się chwieje moja noga; niech się nade mnie nie wynoszą.

18 Gdyż ja jestem gotów na upadek, a mój ból zawsze był mi obecny.

19 Owszem, wyjawiam moją winę i pokutuję za mój grzech.

20 A moi wrogowie żyją, wzmacniają się oraz mnożą; ci, co niesłusznie mnie nienawidzą.

21 Odpłacają złem za szlachetne, ci, którzy mnie prześladują za to, że podążam za lepszym.

22 Nie opuszczaj mnie WIEKUISTY, mój Boże, i się nie oddalaj ode mnie.

23 Pośpiesz na mój ratunek, Panie, moje zbawienie.

1 Przewodnikowi chóru, Jedutunowi. Psalm Dawida.

2 Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, bym nie zgrzeszył moim językiem; utrzymam zamknięcie moich ust, dopóki niegodziwi przede mną.

3 Oniemiałem milczeniem, zwątpiłem odnośnie słusznej sprawy, a mój ból się zajątrzył.

4 Rozpaliło się serce w moim wnętrzu, w mym umyśle zapłonął ogień i przemówiłem moim językiem:

5 Objaw mi, WIEKUISTY, mój koniec; jaki jest wymiar moich dni, abym poznał jak jestem znikomy.

6 Oto piędziami wymierzyłeś dni moje, a mój wiek jak nicość przed Tobą. Zaprawdę, wszystko marnością, każdy istniejący człowiek. Sela.

7 Zaprawdę, człowiek się błąka jak widmo i tylko z powodu marności czyni wrzawę; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.

8 A teraz, czego mam się spodziewać, Panie? Moja nadzieja ona w Tobie.

9 Wyzwól mnie od wszelkich mych przewinień, nie czyń mnie pośmiewiskiem podłych.

10 Oniemiałem i nie otwieram moich ust, bo Ty to uczyniłeś.

11 Odwróć ode mnie Twoją plagę, bo ginę od grozy Twojej ręki.

12 Odsuwasz człowieka karami za winy i jak mól – niweczysz jego wspaniałość, zaprawdę, każdy człowiek jest znikomością. Sela.

13 Wysłuchaj moją modlitwę, WIEKUISTY, usłysz moje wołanie i nie milcz na moje łzy; gdyż ja jestem przychodniem u Ciebie, przesiedleńcem jak wszyscy moi przodkowie.

14 Ulżyj mi, bym się orzeźwił nim odejdę i mnie nie będzie.

1 Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida.

2 Czekałem i czekałem na WIEKUISTEGO, a ku mnie się skłonił i wysłuchał moje wołanie.

3 Wydobył mnie z ogłuszającej otchłani, z grząskiego bagna, i postawił moje nogi na skale oraz upewnił moje kroki.

4 Dał też w moje usta nową pieśń, chwałę naszego Boga; ujrzą to tłumy, ulękną się i zaufają WIEKUISTEMU.

5 Szczęśliwy mąż, który BOGA uczynił swą nadzieją, a nie zwrócił się ku ludziom hardym i zwolennikom kłamstwa.

6 Wiele dla nas spełniłeś – Ty, WIEKUISTY, Boże mój Twoich cudów i Twych zamysłów; nikt Ci nie dorówna; są zbyt liczne by je wymienić, wymówić, czy wygłosić.

7 Ofiar bitych oraz darów nie żądasz, w uszy mi to wpoiłeś, nie wymagasz całopalenia, ani zagrzesznej ofiary.

8 Zatem powiedziałem: Oto przybyłem, w Zwojach jest o mnie napisane.

9 Pragnę spełniać Twą wolę, Boże, Twoje Prawo jest w moim wnętrzu.

10 Zapowiadam zbawienie w licznym zborze, oto moich warg nie powściągam, wiesz o tym, WIEKUISTY.

11 W moim sercu nie ukrywam Twojej sprawiedliwości, o prawdzie i Twej pomocy opowiadam; przed licznym zborem nie taję łaski oraz Twojej niezawodności.

12 Ty, WIEKUISTY, nie powstrzymasz mnie od Twej litości; niechaj zawsze mnie strzegą: Twoja wierność i prawda.

13 Bo opadły mnie klęski bez liczby, moje winy mnie doścignęły i nie mogę ich przejrzeć; są liczniejsze niż włosy mojej głowy, zatem opuszcza mnie moje serce.

14 Racz, BOŻE, mnie ocalić; pospiesz mi, BOŻE, na ratunek.

15 Niech się zawstydzą i razem zarumienią ci, co czyhają na me życie, aby je porwać; niechaj pierzchną i okryją się hańbą ci, co pragną mojego nieszczęścia.

16 Niech osłupieją z hańby ci, którzy na mnie szczują hej i hej!

17 Niech się ucieszą i uradują w Tobie wszyscy, którzy Cię pożądają; i niechaj stale powtarzają: Wielkim jest Bóg, miłujący Swoje zbawienie.

18 Zaś ja biedny i nędzny, lecz Pan o mnie pomyśli; Ty jesteś mą pomocą i moim Zbawicielem; Panie mój nie zwlekaj!

1 Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.

2 Szczęśliwy ten, kto ma wzgląd na żebrzącego, w zły dzień BÓG go ocali.

3 WIEKUISTY go ustrzeże, zachowa przy życiu; będzie szczęśliwy na ziemi, gdyż nie podda go woli jego wrogów.

4 BÓG go wesprze na łożu boleści; w jego chorobie odmieni całe jego posłanie.

5 Ja powiedziałem: WIEKUISTY, zmiłuj się nade mną; uzdrów mą duszę, bo Ci zgrzeszyłem.

6 Moi wrogowie mówią: Źle z nim; kiedy umrze, zaginie też jego imię.

7 A kiedy przyjdzie mnie ktoś odwiedzić mówi fałsz; jego serce zbiera nieprawości, wychodzi na ulicę i je rozgłasza.

8 Razem szepczą przeciwko mnie; knują na mnie wszyscy, co mają mnie w nienawiści; biada mi.

9 Mówią: Rozlana w nim zgubna sprawa; gdy się położył, już nie powstanie.

10 Nawet mój przyjaciel, na którym polegałem, który jadał mój chleb, podniósł na mnie stopę.

11 Ale Ty, WIEKUISTY, zmiłuj się nade mną; dźwignij mnie, a im odpłacę.

12 Przez to poznam, że we mnie Sobie upodobałeś, gdy mój wróg nie zatriumfuje nade mną.

13 A mnie, z powodu mej niewinności wspierasz oraz stawiasz przed Sobą na wieki.

14 Błogosławiony WIEKUISTY, od wieczności na wieczność Pan Israela. Amen i amen.

1 Przewodnikowi chóru, dumanie synów Koracha.

2 Jak łania tęskni do źródeł wód, tak do Ciebie tęskni moja dusza, Boże.

3 Moja dusza łaknie Boga, Boga żywego. Kiedy przyjdę i się ukażę przed obliczem Boga?

4 Moja łza była mi pokarmem dniem i nocą, gdyż codziennie mi mówią: Gdzie twój Bóg?

5 To pamiętam, rozlewając w sobie mą duszę, jak wchodziłem do Przybytku, jak wraz z innymi, przy odgłosie wesela i dziękczynienia, w świątecznym tłumie zdążałem do Domu Boga.

6 Czemu jesteś zgnębiona moja duszo i dlaczego we mnie zawodzisz? Miej ufność w Bogu, gdyż jeszcze będę Mu dziękował za zbawienie mojej osoby.

7 Panie mój, zgnębiona jest we mnie moja dusza, kiedy Ciebie wspominam na ziemi Jardenu i Chermonu oraz na górze Micar.

8 Przepaść przyzywa przepaść przy odgłosie swych wodospadów, Twoje nurty i fale wszystkie nade mną przeszły.

9 Jednak za dnia WIEKUISTY zsyłał Swoją łaskę, zaś w nocy jest przy mnie Jego pieśń, modlitwa do Pana mego życia.

10 Wołam do WIEKUISTEGO, mojej Skały: Czemu mnie zapomniałeś? Czemu chodzę w żałobie pod uciskiem wroga?

11 Moi ciemięzcy znęcają się nade mną, kalecząc moje kości, gdyż co dzień do mnie mówią: Gdzie twój Bóg?

12 Czemu jesteś zgnębiona moja duszo i czemu we mnie zawodzisz? Miej ufność w Bogu, gdyż jeszcze będę Mu dziękował; dziękował mojemu Bogu za zbawienie mojej osoby.

1 Bądź mi sędzią, Boże, i obroń moją sprawę; wybaw mnie od niemiłosiernego ludu, od ludzi zdrady i bezprawia.

2 Bo Ty, Boże, jesteś mój Wszechmocny. Czemu mnie porzucasz? Czemu chodzę w żałobie pod uciskiem wroga?

3 Ześlij Twoje światło i Twoją prawdę, niech one mi przewodniczą, niechaj mnie zaprowadzą do Twojej świętej góry, oraz do Twych przybytków.

4 Abym przyszedł do ołtarza prawdziwego Boga, do Boga radości i mojego wesela, oraz lutnią składał Ci dziękczynienie, Boże, Boże mój!

5 Czemu jesteś zgnębiona moja duszo i czemu we mnie zawodzisz? Miej ufność w Bogu, gdyż jeszcze będę Mu dziękował, dziękował mojemu Bogu za zbawienie mojej osoby.

1 Przewodnikowi chóru, dumanie synów Koracha.

2 Boże, na własne uszy słyszeliśmy, nasi przodkowie opowiadali nam o dziele, które spełniłeś za ich dni, w dawnych czasach.

3 Ty, Twoją dłonią wygnałeś ludy, a ich zasadziłeś; wytraciłeś narody, a ich rozkrzewiłeś.

4 Gdyż nie swym mieczem posiedli ową ziemię, ani ich ramię im nie pomogło; ale Twoja prawica, Twoje ramię i światło Twojego oblicza; bo ich sobie upodobałeś.

5 Ty sam jesteś moim Królem; Boże, wyznacz zbawienie Jakóbowi.

6 Tobą odeprzemy naszych gnębicieli; Twoim Imieniem zdepczemy naszych przeciwników.

7 Bo nie polegam na moim łuku, ani mój miecz mnie nie ocali.

8 Lecz Ty nas ocalasz od naszych gnębicieli, a naszych nieprzyjaciół pohańbisz.

9 Codziennie chlubimy się Bogiem, a Twe Imię będziemy wysławiać na wieki. Sela.

10 Ale nas porzuciłeś, zawstydziłeś; nie wystąpiłeś w naszych szeregach.

11 Dałeś się nam cofnąć wobec wroga, więc do woli nas grabili nasi nieprzyjaciele.

12 Podałeś nas na żer jak trzodę; rozproszyłeś nas wśród narodów.

13 Sprzedałeś swój lud za bezcen i nie chciałeś zyskać z ich ceny.

14 Naszym sąsiadom podałeś nas na wzgardę; naszemu otoczeniu na pośmiewisko i urąganie.

15 Uczyniłeś nas przysłowiem pośród ludów, przedmiotem politowania pomiędzy narodami.

16 Cały dzień jest przede mną Moja hańba, a wstyd mojego oblicza mnie okrywa

17 z powodu głosu bluźniercy i potwarcy, wobec wroga oraz mściciela.

18 To wszystko nas spotkało, a przecież Cię pamiętamy i nie sprzeniewierzyliśmy się Twojemu przymierzu.

19 Nie cofnęło się wstecz nasze serce; nasze kroki nie zboczyły z Twej ścieżki.

20 Chociaż nas zgniotłeś wśród szakali i rozciągnąłeś nad nami cień śmierci.

21 Gdybyśmy zapomnieli Imienia naszego Boga, a nasze dłonie wyciągnęli do cudzego bóstwa,

22 czyżby Bóg nie dowiedział się o tym? Przecież On zna skrytości serca.

23 Lecz dla Ciebie co dzień bywamy zabijani, jesteśmy uważani za owce rzeźni.

24 Ocuć się! Czemu śpisz, Panie? Przebudź się i nie porzucaj na zawsze.

25 Czemu zakrywasz Twe oblicze? Zapominasz naszą nędzę i ucisk?

26 Nasza dusza jest poniżona aż do prochu; nasze życie przylgnęło aż do ziemi.

27 Powstań nam na pomoc i nas odkup z powodu Twojego miłosierdzia.

1 Przewodnikowi chóru, dumanie na sześć głosów; przez synów Koracha, pieśń miłości.

2 Wykipiało z mojego serca wdzięczne słowo, mój wiersz wypowiadam Królowi; oby mój język był jak rylec biegłego pisarza.

3 Urodziwszy jesteś od synów ludzkich, wdzięk jest rozlany na twych ustach; z powodu sprawiedliwości uwielbił cię Bóg na wieczność.

4 Przypasz swój miecz do biodra, mocarzu, twoją świetność oraz twój strój.

5 Wystąp w swym stroju, wyrusz dla sprawy prawdy i pognębionej sprawiedliwości; twoja prawica niech będzie godnym podziwu przewodnikiem.

6 Ostre są twoje strzały, podają pod ciebie ludy; ugodzą w serce wrogów Króla.

7 Twój tron, o Boże, na wieki wieków, a berło prawości jest berłem twojego królestwa.

8 Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidzisz bezprawia. Dlatego pomazał cię Bóg twój Bóg – olejem wesela, ponad twych towarzyszy.

9 Wszystkie twoje szaty pachną mirrą, aloesem i kassją; spośród pałaców z kości słoniowej rozweselają cię lirnicy.

10 Pomiędzy twoimi klejnotami są córki królewskie; twoja małżonka, w złocie z Ofiru, stanęła po twojej prawicy.

11 Słuchaj córko i spójrz, skłoń twoje ucho; zapomnij o twym ludzie i o domu twojego ojca.

12 Ponieważ król pragnie twego wdzięku; on jest twoim Panem, skłoń się ku niemu.

13 Także córki Coru złożą ci pokłon wśród darów, będą ci hołdować najbogatsi z narodów.

14 Królewna pełna jest wspaniałości w swoim wnętrzu; jej strój jest ze złotej tkaniny.

15 We wzorzystej odzieży prowadzą ją do Króla; a za nią dziewice, przydane jej druhny,

16 prowadzone są wśród wesela, radości oraz wchodzą do królewskiego pałacu.

17 Zamiast twych ojców będą twoi synowie; ustanowisz ich książętami na całej ziemi.

18 Twoje Imię będą wspominać po wszystkie pokolenia; a narody będą Cię sławić na wieki wieków.

1 Przewodnikowi chóru Korachitów. Pieśń dla chóru dziewic.

2 Pan nam ucieczką i obroną, pomocą w utrapieniach, bardzo bliskim.

3 Dlatego się nie zatrwożymy, kiedy zostanie wstrząśnięta ziemia i zapadną się góry w łono mórz.

4 Niech szumią, niech wzburzą się jej wody, niech zadrżą chmury przed Jego majestatem. Sela.

5 Oto strumień, a jego potoki rozweselą miasto Pana, święte przybytki Najwyższego.

6 Pośród niego jest Bóg, dlatego się nie zachwieje; Pan go ocali zanim zaświta poranek.

7 Burzyły się narody, runęły królestwa, rozległ się Jego głos i struchlała ziemia.

8 WIEKUISTY Zastępów jest z nami, naszą twierdzą jest Bóg Jakóba. Sela.

9 Pójdźcie, spójrzcie na działanie WIEKUISTEGO, który zrządził spustoszenia na ziemi.

10 Uśmierza wojny aż do krańców ziemi; druzgocze łuki, kruszy kopie, a wozy pali ogniem.

11 Przestańcie i poznajcie, że Ja jestem Bogiem; góruję nad narodami i będę wywyższony na ziemi.

12 WIEKUISTY Zastępów jest z nami, naszą twierdzą jest Bóg Jakóba. Sela.

1 Przewodnikowi chóru, pieśń dla Korachitów.

2 Uderzcie w dłoń wszystkie narody, wołajcie do BOGA głosem radości.

3 Bo WIEKUISTY jest najwyższy, wspaniały; wielki Król nad całą ziemią.

4 Podbija ludy pod naszą władzę, a narody pod nasze stopy.

5 Dla nas wybrał nasze dziedzictwo – chwałę Jakóba, którego umiłował. Sela.

6 Bóg wstąpił pośród okrzyków, WIEKUISTY przy odgłosie trąb.

7 Śpiewajcie Bogu, śpiewajcie; śpiewajcie naszemu Królowi, śpiewajcie.

8 Bo Bóg jest Królem całej ziemi, więc zaśpiewajcie hymn.

9 Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiadł na Swoim świętym tronie.

10 Do Boga Abrahama gromadzą się książęta ludów; bo tarcze ziemi są Boga, a On jest wielce wywyższony.