Nowa Biblia Gdaล„ska (NBG)

1 Śpiew, pieśń Korachitów. Przewodnikowi chóru Macholidów, do śpiewania. Dumanie Hemana Ezrachidy.

2 WIEKUISTY, Boże mojego ocalenia, dniem i nocą wołam do Ciebie.

3 Niech do Ciebie dojdzie ma modlitwa; skłoń Twe ucho do mojej skargi.

4 Bo syta jest cierpień moja dusza, a me życie chyli się do grobu.

5 Jak mąż bezwładny, zaliczony jestem do zstępujących w mogiłę.

6 Pośród umarłych moje łoże; podobny jestem do poległych, co spoczęli w grobie; tych, których już nie wspominasz, gdyż oni zostali wyłączeni spod Twojej ręki.

7 W głęboką przepaść mnie strąciłeś, w ciemnice i otchłanie.

8 Na mnie się oparł Twój gniew i przytłaczasz mnie wszystkimi nawałnicami. Sela.

9 Oddaliłeś ode mnie mych znajomych, uczyniłeś mnie dla nich ohydą; jestem zamknięty, nie mogę wyjść.

10 Z nędzy zbolało moje oko; codziennie Cię wzywam, WIEKUISTY, i do Ciebie wyciągam moje ręce.

11 Czy uczynisz cud dla umarłych? Czy umarli powstają i czy będą Cię wysławiali? Sela.

12 Czy to w grobie będzie głoszona Twoja łaska, a Twoja niezawodność w nicości?

13 Czy w ciemnościach jest znany Twój cud, a Twoja sprawiedliwość w Krainie Zapomnienia?

14 Ja więc, wołam do Ciebie, WIEKUISTY, oraz z ranka uprzedza Cię ma modlitwa.

15 O WIEKUISTY, czemu porzucasz moją duszę i ukrywasz przede mną Twe oblicze?

16 Jestem nędzny i konający od wstrząsów; znosiłem Twoje grozy, upadam.

17 Przeszły po mnie Twe ognie i skruszyły mnie Twoje trwogi.

18 Ogarnęły mnie jak bezustanne fale i razem mnie otoczyły.

19 Oddaliłeś ode mnie przyjaciela, towarzysza, a dla mych znajomym jestem ciemnością.

1 Dumanie Ethana, Ezrachity.

2 Wiecznie będę śpiewał o łaskach WIEKUISTEGO, i moimi ustami ogłaszał Twoją prawdę od pokolenia do pokolenia.

3 Zaprawdę powiedziałem: Twoja łaska jest ustalona na wieki; utwierdziłeś Twą niezawodność w niebiosach.

4 Z Moim wybrańcem zawarłem przymierze; zaprzysiągłem Dawidowi, Mojemu słudze,

5 że na wieki utrwalę jego ród; a tron jego zbudowałem aż do pokolenia i pokolenia. Sela.

6 Niebiosa wysławią Twoje cuda, WIEKUISTY, i Twoją niezawodność w zborze świętych.

7 Bowiem na wysokościach kto dorówna WIEKUISTEMU, kto jest podobny do WIEKUISTEGO między synami Boga?

8 Pan jest wielbiony w niezliczonym zgromadzeniu świętych i wspaniały ponad całym swym otoczeniem.

9 WIEKUISTY, Boże Zastępów, któż potężny jak Ty, WIEKUISTY, a Twoim otoczeniem – prawda.

10 Ty władasz nad pysznością morza; gdy podnoszą się jego fale – Ty je poskramiasz.

11 Ty zdeptałeś zuchwalca, jako poległego; ramieniem Twojej potęgi rozproszyłeś Twych wrogów.

12 Twoimi są niebiosa, Twoją jest również ziemia; Ty ustanowiłeś świat i to, co go wypełnia.

13 Północ i Południe – Ty je stworzyłeś; wśród Twojego Imienia śpiewają Tabor i Chermon.

14 Twoją jest moc i potęga; Twoją jest silna dłoń, Twoja prawica jest wzniosłą.

15 Sprawiedliwość i sąd są podstawą Twojego tronu; Twoje oblicze poprzedzają: Miłosierdzie i prawda.

16 Szczęśliwy lud, który zna głos mocno brzmiący, WIEKUISTY, i postępuje w świetle Twojego oblicza.

17 W Twym Imieniu zawsze się weselą oraz chlubią się Twoją sprawiedliwością.

18 Bo Ty jesteś ozdobą ich siły i Twą łaską wywyższa się nasz róg.

19 Gdyż od WIEKUISTEGO pochodzi nasza tarcza, a nasz król od Świętego w Israelu.

20 Niegdyś, mówiąc w objawieniu, powiedziałeś do Swego pobożnego: Udzieliłem mocy bohaterowi, wyniosłem młodzieńca z ludu.

21 Znalazłem Mojego sługę Dawida; przez olej namaściłem go Mym pomazaniem.

22 Przy nim wytrwa Ma ręka, a Moje ramię go zasili.

23 Nie rzuci się na niego wróg oraz nie uciemięży go syn bezprawia.

24 Skruszę przed nim jego nieprzyjaciół i zgromię jego przeciwników.

25 Także przy nim Ma prawda i łaska; przez Moje Imię wywyższy się jego róg.

26 Położę na morze jego rękę, a jego prawicę na rzeki.

27 On Mnie będzie nazywać: Tyś mój Ojciec, mój Bóg i Opoka mojego zbawienia.

28 Ja go też ustanowię pierworodnym i najwyższym nad królami ziemi.

29 Moją łaskę zachowam mu na wieki i będzie mu wierne Me przymierze.

30 Na zawsze utrwalę jego ród, a tron jego podobnie jak dni niebios.

31 A jeżeli jego synowie opuszczą Moje Prawo i nie będą postępować według Moich wyroków;

32 jeśli znieważą Me ustawy i nie będą strzec Mych przykazań –

33 biczem napomnę ich odstępstwo oraz ich winę – plagami;

34 ale nie cofnę od niego Mojej łaski i nie zaprę się Mojej prawdy.

35 Nie naruszę Mojego przymierza oraz mowy Mych ust nie zmienię.

36 Raz na zawsze przysiągłem na Mą świętość. Czy skłamię Dawidowi?

37 Jego ród zostanie na wieki, jego tron przede Mną jak słońce,

38 i jak księżyc, wierny świadek na niebie; będzie utwierdzony na wieki. Sela.

39 Ale ty go porzuciłeś, nim wzgardziłeś, uniosłeś się na twojego pomazańca.

40 Zerwałeś przymierze twego sługi i w prochu znieważyłeś jego diadem.

41 Zburzyłeś wszystkie jego warownie, a jego twierdze przemieniłeś w zwaliska.

42 Po drodze obdzierają go wszyscy przechodnie, stał się pośmiewiskiem dla swych sąsiadów.

43 Wyniosłeś prawicę jego ciemięzców, uradowałeś wszystkich jego wrogów.

44 Odwróciłeś ostrze jego miecza i nie dałeś mu ratunku na wojnie.

45 Znieważyłeś jego blask, a tron jego powaliłeś na ziemię.

46 Skróciłeś dni jego młodości oraz okryłeś go hańbą. Sela.

47 Jak długo będziesz się ukrywał, WIEKUISTY, a jak ogień będzie pałał Twój gniew?

48 Wspomnij jak jestem nikły; czy na marne stworzyłeś wszystkich synów ludzkich?

49 Który człowiek będzie żył, nie widząc śmierci, i z mocy grobu ocali swoją duszę? Sela.

50 Gdzie Twoje dawne łaski, Panie, które w Swojej wierności przysiągłeś Dawidowi?

51 Wspomnij, Panie, na wstyd Twoich sług, który nosiłem w moim łonie od wszystkich, licznych narodów;

52 którym mnie lżyli Twoi wrogowie, WIEKUISTY, którym lżyli kroki Twojego pomazańca.

53 Niech WIEKUISTY będzie pochwalony na wieki. Amen, i amen.

1 Modlitwa Mojżesza, Bożego męża. Panie, Ty byłeś dla nas schronieniem od pokolenia do pokolenia.

2 Zanim się góry narodziły, nim stworzyłeś ziemię i świat, Ty od wieku jesteś Bogiem do wieku.

3 Przyprowadzasz człowieka do prochu i powiadasz: Nawróćcie się, synowie Adama.

4 Przecież tysiąc lat jest w Twoich oczach jak dzień wczorajszy, który przeminął; jak straż w nocy.

5 Porwałeś ich, więc są jak sen; jak trawa z rana, co się odnawia.

6 O poranku zakwita i się rozrasta, a wieczorem jest ścięta i zwiędła.

7 Bo giniemy od Twojego gniewu, a Twoim uniesieniem jesteśmy porażeni.

8 Stawiłeś przed Siebie nasze winy oraz nasze tajniki przed światło Twego oblicza.

9 Tak, pod Twoją grozą mijają wszystkie nasze dni, a nasze lata nikną jak marzenie.

10 Liczba naszego wieku jest niekiedy siedemdziesiąt lat, a przy siłach i osiemdziesiąt lat, a ich chlubą męka i boleść; bowiem szybko nas spędzasz, zatem ulatujemy.

11 Kto rozważa siłę Twojego gniewu i według Twojej grozy siłę Twojego uniesienia?

12 Naucz nas liczyć nasze dni, byśmy serce roztropne nabyli.

13 Zwróć się, WIEKUISTY. Jak długo jeszcze? Ulituj się nad Twoimi sługami.

14 Rano nasyć nas Twoją łaską, byśmy się mogli weselić przez wszystkie nasze dni.

15 Pociesz nas na miarę dni, w których nas trapiłeś, na miarę lat przez które oglądaliśmy niedolę.

16 Przed Twoimi sługami niech się objawi Twoje dzieło, a Twoja świetność nad ich synami.

17 I niech będzie upodobanie nad nami, WIEKUISTEGO, naszego Boga. Utwierdź pomiędzy nami sprawę naszych rąk; tak, sprawę naszych rąk, ją utwierdź.

1 Ty, co zasiadasz pod osłoną Najwyższego i pod cieniem Wszechmocnego przebywasz.

2 Wzywasz WIEKUISTEGO: Moja obrono i moja twierdzo; Boże mój, któremu ufam.

3 On cię wybawi od zastawionych sideł oraz od zgubnej zarazy.

4 Osłoni cię Swym skrzydłem, a pod Jego lotkami będziesz bezpieczny; tarczą oraz puklerzem jest Jego prawda.

5 Nie ulękniesz się strachu nocy, ani strzały lecącej podczas dnia.

6 Zarazy, która pełza w ciemności; ani moru, co niszczy w południe.

7 U twego boku padnie tysiąc, a miriady przy twej prawicy; lecz do ciebie to się nie zbliży.

8 Tylko twoimi oczyma będziesz patrzeć i zobaczysz zapłatę niegodziwych.

9 Gdyż WIEKUISTEGO – swoją obronę, bo Najwyższego uczyniłeś twą ucieczką.

10 Nie spotka cię nieszczęście, ani klęska nie zbliży się do twojego namiotu.

11 Bo On ustanowił dla ciebie Swych aniołów, aby cię strzegli na wszystkich twoich drogach.

12 Na dłoniach cię uniosą, byś o kamień nie potrącił twojej nogi.

13 Będziesz stąpał po szakalu i żmii, zdepczesz lwa oraz smoka.

14 Dlatego, że Mnie umiłował – mówi Pan – obronię go, bo uznał Moje Imię.

15 Gdy Mnie wezwie – wysłucham go; będę przy nim w niedoli, wyzwolę go i zaszczycę.

16 Nasycę go długim życiem i ukażę mu Moje zbawienie.

1 Psalm; pieśń na dzień szabatu.

2 Miło jest chwalić WIEKUISTEGO i sławić Twoje Imię, o Najwyższy.

3 Z rana opiewać Twoje miłosierdzie, a po nocach Twą niezawodność;

4 na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry.

5 Ponieważ uratowałeś mnie, WIEKUISTY, Twoimi czynami; o dziełach Twoich rąk będę śpiewał.

6 Jak wzniosłe są Twoje dzieła, WIEKUISTY, i niezmiernie głębokie Twe zamysły.

7 Człowiek jest nierozumny – więc tego nie odgadnie; ograniczony – więc tego nie dociecze.

8 Jeśli jak trawa rozrastają się niegodziwi i rozkwitają wszyscy złoczyńcy, to po to, by byli zatraceni na wieki.

9 A Ty, WIEKUISTY, jesteś wzniosły na wieki.

10 Bo oto Twoi wrogowie, WIEKUISTY, bo oto Twoi wrogowie zginą; wszyscy złoczyńcy będą rozproszeni.

11 Ale mój róg wzniosłeś – niby bawoli; namaszczony jestem zieloną oliwą.

12 Moje oko napawa się moimi prześladowcami; moje ucho usłyszy o złoczyńcach, którzy powstali przeciw mnie.

13 Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, wystrzeli jak cedr Libanu.

14 Ci, zaszczepieni w domu WIEKUISTEGO, zakwitną na dziedzińcach prawdziwego Boga.

15 Nawet w starości pokryją się owocem, będą pełni soków i zieleni.

16 By opowiadać, że WIEKUISTY, ma Opoka, jest sprawiedliwym Bogiem i nie ma w Nim niesprawiedliwości.

1 WIEKUISTY króluje, przyodział się we wspaniałość; WIEKUISTY przyodział się w potęgę i się przepasał.

2 Oto jest utwierdzony świat oraz się nie zachwieje.

3 Utwierdzony Twój dawny tron oraz Ty sprzed wieków.

4 Podniosły strumienie, WIEKUISTY, strumienie wznoszą swój szum; rzeki podnoszą swoją nawałnicę.

5 Nad łoskot wielkich wód, nad wspaniałe bałwany morza, wspanialszym na wysokości jest BÓG.

6 Twoje świadectwa zupełnie się utwierdziły nad Twym domem, któremu przystoi świętość, WIEKUISTY, na wieczne czasy.

1 Boże pomsty, WIEKUISTY, Boże pomsty – zajaśniej.

2 Podnieś się sędzio ziemi i daj odpłatę pysznym.

3 Jak długo niegodziwi, WIEKUISTY, jak długo będą górować niegodziwi;

4 bluzgać, hardo przemawiać i przechwalać się wszyscy złoczyńcy?

5 Dręczą Twój lud, WIEKUISTY, i Twoje dziedzictwo gnębią.

6 Wdowę i przybysza zabijają, a sieroty mordują.

7 Mówią: WIEKUISTY nie widzi; nie zwraca uwagi Bóg Jakóba.

8 Zastanówcie się nieroztropni w narodzie, ograniczeni – kiedy się opamiętacie?

9 Czyż Ten, kto ukształtował ucho – nie usłyszy? Albo czy Ten, kto zbudował oko – nie zobaczy?

10 Kto karci narody – czyżby nie karał? On, co człowieka uczy wiedzy.

11 WIEKUISTY zna zamysły ludzi, że są marne.

12 Szczęśliwy mąż, którego karcisz, BOŻE, i w Twoim Prawie go nauczasz.

13 Aby mu dać otuchę w dni niedoli, dopóki nie będzie wykopany grób niegodziwego.

14 Gdyż WIEKUISTY nie porzuci Swojego ludu i Swojego dziedzictwa nie opuści.

15 Bowiem sąd wróci z powrotem do sprawiedliwości, a oprócz niego wszyscy prawego serca.

16 Kto przy mnie stawał przeciwko niegodziwym? Kto dla mnie występował przeciw nieprawym?

17 Gdyby WIEKUISTY nie był mą pomocą, moja dusza niemal by legła w grobie.

18 Gdy sądziłem, że już się chwieje ma noga – Twoja łaska, WIEKUISTY, mnie wsparła.

19 Kiedy myśli ścierają się w moim wnętrzu, Twoje pocieszenia rozweselają mą duszę.

20 Czy sprzymierzył się z Tobą tron bezprawia, i sprawca krzywdy zamiast prawa?

21 Skupiają się przeciw duszy sprawiedliwego i niewinną krew potępiają.

22 Ale WIEKUISTY będzie dla mnie Twierdzą; mój Bóg Opoką mego schronienia.

23 Przeciw nim zwróci ich nieprawość i z powodu ich złości wygubi; wygubi ich WIEKUISTY, nasz Bóg.

1 Pójdźcie, zaśpiewajmy WIEKUISTEMU, wysławiajmy Opokę naszego zbawienia.

2 Przywitajmy Jego oblicze dziękczynieniem oraz zanućmy Mu pieśniami.

3 Bo WIEKUISTY jest wielkim Bogiem i wielkim Królem nad wszystkimi bogami.

4 W Jego ręce są głębie ziemi; Jego są szczyty gór.

5 Jego jest morze – bo On je stworzył, i ląd, który ukształtowały Jego ręce.

6 Pójdźmy, ukorzmy się i pokłońmy, klęknijmy przed WIEKUISTYM – naszym Stwórcą.

7 Gdyż On jest naszym prawdziwym Bogiem, a my ludem, któremu pasterzy, trzodą Jego ręki. Od dzisiaj, jeśli Jego głos usłyszycie,

8 nie zatwardzajcie waszego serca jak w Meriba, jak na puszczy w dzień doświadczenia,

9 gdy kusili Mnie wasi ojcowie; doświadczali, chociaż widzieli Moje dzieło.

10 Gardziłem tym pokoleniem przez czterdzieści lat oraz wypowiedziałem: To lud obłąkanego serca, i nie poznali Moich dróg.

11 Tak, że przysiągłem w Moim gniewie, że nie wejdą do Mojego miejsca odpoczynku.

1 Zaśpiewajcie WIEKUISTEMU nową pieśń; śpiewaj WIEKUISTEMU cała ziemio.

2 Śpiewajcie WIEKUISTEMU, wysławiajcie Jego Imię, dzień po dniu zwiastujcie Jego zbawienie.

3 Między ludami opowiadajcie Jego chwałę, Jego cuda pomiędzy wszystkimi narodami.

4 Bowiem wielkim jest WIEKUISTY oraz wielce sławionym; wspanialszym niż wszystkie bóstwa.

5 Gdyż wszystkie bóstwa pogan są nicością; a WIEKUISTY stworzył niebiosa.

6 Przed Jego obliczem chwała i urok; w Jego świątyni potęga i wspaniałość.

7 Nieście WIEKUISTEMU rodziny ludów; nieście WIEKUISTEMU sławę i cześć.

8 Nieście WIEKUISTEMU cześć Jego Imienia; składajcie dary oraz wchodźcie do Jego przedsionków.

9 W uroczystym nastroju ukorzcie się przed WIEKUISTYM; zadrżyj przed Nim cała ziemio.

10 Głoście pomiędzy narodami: WIEKUISTY króluje, a świat będzie utwierdzony – nie zachwieje się; Pan będzie sądził ludy w sprawiedliwości.

11 Niech się weselą niebiosa, niech się raduje ziemia, niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia.

12 Niech się cieszy pole i wszystko co na nim jest; niech się zarazem rozradują wszystkie leśne drzewa.

13 W obliczu WIEKUISTEGO, bo idzie, bo idzie by sądzić ziemię; będzie sądził świat w sprawiedliwości, a ludy w Swojej prawdzie.

1 WIEKUISTY króluje; niechaj się cieszy ziemia oraz niech się radują niezliczone wyspy.

2 Wokół Niego mgły i obłoki; podstawą Jego tronu jest sprawiedliwość i prawo.

3 Przed Nim kroczył ogień i palił wokoło Jego wrogów;

4 a Jego błyskawice oświetlały świat zamieszkały. Widziała to ziemia i zadrżała.

5 Przed WIEKUISTYM, przed Panem całej ziemi, góry jak wosk stopniały.

6 Niebiosa głosiły Jego sprawiedliwość i wszystkie ludy widziały Jego chwałę.

7 Korzą się przed Nim wszyscy, co wychwalają bóstwa, zawstydzeni są czciciele posągów i wielbiciele bożyszcz.

8 Słyszy to oraz cieszy się Cyon, a z Twych wyroków, WIEKUISTY, cieszą się córki Judy.

9 Bowiem na całej ziemi – Ty, WIEKUISTY, Najwyższy, jesteś wielce wyniesiony nad wszystkich bogów.

10 Wy, którzy miłujecie WIEKUISTEGO – miejcie w nienawiści zło; Ten, który czuwa nad życiem Swoich świętych – ocali ich z rąk niegodziwców.

11 Światło rozsiane jest dla sprawiedliwego i radość serca dla prawych.

12 Cieszcie się w WIEKUISTYM sprawiedliwi i wysławiajcie pamiątką Jego świętość.