Nowa Biblia Gdaล„ska (NBG)

1 Pieśń. Zaśpiewajcie WIEKUISTEMU nową pieśń, ponieważ dokonał cudów; wsparła Go Jego prawica i Jego święte ramię.

2 WIEKUISTY oznajmił Swoje zbawienie; na oczach narodów odsłonił Swoją sprawiedliwość.

3 Wspomniał na łaskę oraz Swą niezawodność dla domu Israela, więc wszystkie krańce ziemi zobaczyły zbawienie naszego Pana.

4 Cała ziemio – wznieście okrzyki WIEKUISTEMU, wybuchnijcie, radujcie się i śpiewajcie.

5 Śpiewajcie WIEKUISTEMU na cytrze – na cytrze i głosem pieśni.

6 Na trąbach i głosem surmy; wykrzykujcie przed WIEKUISTYM – Królem.

7 Niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia; świat oraz jego mieszkańcy.

8 Niech rzeki przyklasną dłonią i pospołu góry zawtórują,

9 przed WIEKUISTYM; bo idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości i ludy pośród prawości.

1 WIEKUISTY króluje – niech zadrżą narody; zasiadł na cherubach – niech zachwieje się ziemia.

2 Wielki BÓG na Cyonie, wzniesiony nad wszystkie narody.

3 Niech wysławiają Twoje Imię, gdyż ono jest wielkie, wspaniałe i święte.

4 Potężny Król umiłował sąd; Ty utwierdziłeś prawość; Ty w Jakóbie uczyniłeś Prawo i Sprawiedliwość.

5 Wywyższajcie WIEKUISTEGO, naszego Boga, korzcie się u podnóżka Jego stóp; ponieważ On jest święty.

6 Mojżesz i Aaron pomiędzy Jego kapłanami, a Samuel między tymi, co wzywają Jego Imienia; wołali do WIEKUISTEGO, a On ich wysłuchał.

7 Przemawiał do nich spośród słupa obłoku; strzegli Jego świadectw i Prawa, które im powierzył.

8 WIEKUISTY, nasz Boże, Ty ich wysłuchałeś, byłeś dla nich Bogiem pobłażliwym, chociaż karałeś ich postępki.

9 Wywyższajcie WIEKUISTEGO, naszego Boga oraz korzcie się przed Jego świętą górą; gdyż świętym jest WIEKUISTY, nasz Pan.

1 Pieśń dziękczynna. Wykrzykuj WIEKUISTEMU cała ziemio!

2 Służcie WIEKUISTEMU w radości, przyjdźcie przed Niego z weselem.

3 Uznajcie, że WIEKUISTY, Wszechmocny, On nas stworzył oraz do Niego należymy; jego lud i trzoda, której jest Pasterzem.

4 Z dziękczynieniem wejdźcie do Jego bram, z uwielbieniem na Jego dziedzińce; dziękujcie Mu, wychwalajcie Jego Imię.

5 Bowiem BÓG jest zbawienny, na wieki jest Jego łaska, a Jego prawda od pokolenia do pokolenia.

1 Pieśń Dawida. Miłość i sąd wyśpiewam; Tobie, WIEKUISTY, zanucę.

2 Będę uważał na nieskazitelną drogę kiedy mnie nawiedzisz? Będę postępował w niewinności serca pośród mojego domu.

3 Nie postawię przed moje oczy nikczemnej rzeczy, bo sprawy występnej nienawidzę; ona nie przylgnie do mnie.

4 Będzie stronić ode mnie przewrotne serce; nie chcę znać złego.

5 Zniweczę tego, który skrycie oczernia swego bliźniego; nie ścierpię człowieka wyniosłych oczu i nadętego serca.

6 Moje oczy skierowane są ku wierzącym na ziemi, by ze mną przebywali. Kto chodzi nieskazitelną drogą ten mi będzie służył.

7 Pośród Mojego domu nie zamieszka obłudnik, a ten, kto głosi fałsz nie ostoi się przed Moimi oczami.

8 Każdego ranka będę niszczył tych niegodziwych w kraju, by wytępić z miasta WIEKUISTEGO wszystkich, co czynią nieprawość.

1 Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM.

2 WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.

3 W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho, i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz.

4 Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie.

5 Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.

6 Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości.

7 Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach.

8 Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu.

9 Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.

10 Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami.

11 Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.

12 Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa.

13 A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia.

14 Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora.

15 Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch.

16 A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały.

17 Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości.

18 Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą.

19 To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO.

20 Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios,

21 by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych.

22 By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim,

23 gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU.

24 On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;

25 zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.

26 Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.

27 One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.

28 Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata.

29 U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.

1 Dawida. Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo, a całe moje wnętrze Jego święte Imię.

2 Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo oraz nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw.

3 On wybacza wszystkie twe winy oraz leczy wszystkie twe dolegliwości.

4 On wybawia od zguby twoje życie oraz wieńczy cię łaską i miłosierdziem.

5 On nasyca szlachetnością twą piękność, a twą młodość odnawia na podobieństwo orła.

6 BÓG wymierza sprawiedliwość i sądy dla wszystkich uciśnionych.

7 Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia.

8 Miłosierny i litościwy jest WIEKUISTY, powściągliwy w gniewie i pełen łaski.

9 Nie na zawsze się gniewa, nie na wieki chowa urazę.

10 Nie według naszych grzechów nam świadczy, nie według naszych nieprawości nam odpłaca.

11 Bo jak Niebo jest wyższe od ziemi – tak Jego łaska góruje nad tymi, co Go wielbią.

12 Jak daleko wschód od zachodu – tak oddalił od nas nasze występki.

13 Jak się lituje ojciec nad dziećmi – tak WIEKUISTY lituje się nad tymi, co Go wielbią.

14 Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem.

15 Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat.

16 A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce.

17 Ale łaska BOGA od wieku do wieku dla tych, którzy Go wielbią; a jego sprawiedliwość dla synów synów,

18 tych, co strzegą Jego przymierza; uważają na Jego przykazania, by je spełniać.

19 WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim.

20 Uwielbiajcie BOGA Jego wysłańcy, mocarze siły, wykonawcy Jego rozkazu, gotowi słuchać głosu Jego Słowa.

21 Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego zastępy; jego słudzy, którzy czynicie Jego wolę; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

22 Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego twory, na wszystkich miejscach Jego panowania; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

1 Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością.

2 Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.

3 Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłoki i unosisz się na skrzydłach wiatru.

4 Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie.

5 Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.

6 Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami.

7 Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły.

8 Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.

9 Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.

10 Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami.

11 Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie.

12 Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos.

13 Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.

14 Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb.

15 I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka.

16 Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził.

17 Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy.

18 Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików.

19 Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód.

20 Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu.

21 Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia.

22 Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach.

23 A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora.

24 Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY, wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności.

25 To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe.

26 Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował.

27 Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy.

28 Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem.

29 Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

30 Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

31 Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami.

32 Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią.

33 Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję.

34 Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM.

35 Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

1 Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię, głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła.

2 Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda.

3 Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA.

4 Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza.

5 Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust.

6 Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy!

7 On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi.

8 Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń.

9 To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi.

10 Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną.

11 Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział,

12 kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie.

13 A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu.

14 Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów,

15 mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom.

16 Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia.

17 Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika.

18 Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo,

19 do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił.

20 Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów.

21 I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie.

22 Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości.

23 Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama.

24 I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców.

25 Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom.

26 Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał,

27 by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama.

28 Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu.

29 Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby.

30 Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców.

31 Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice.

32 Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj.

33 Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał.

34 Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy.

35 Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi.

36 Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły.

37 Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego.

38 Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga.

39 Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc.

40 Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios.

41 Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach.

42 Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę.

43 Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu.

44 I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan,

45 by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki. HALLELUJA!

1 HALLELUJA! Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobrym, bowiem na wieki Jego łaska.

2 Kto wysłowi wszechmoc BOGA, kto wygłosi całą Jego chwałę?

3 Szczęśliwi ci, co strzegą Prawa i wykonują sprawiedliwość w każdym czasie.

4 Wspomnij mnie, WIEKUISTY, w zmiłowaniu nad Twym narodem; nawiedź mnie Twoim zbawieniem.

5 Bym oglądał szczęście Twych wybranych, cieszył się radością Twego ludu; chlubił się wraz z Twoim dziedzictwem.

6 Zgrzeszyliśmy, jak i nasi ojcowie, czyniąc nieprawości i niesprawiedliwości.

7 Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.

8 Ale pomógł im dla Swojego Imienia, aby objawić Swą potęgę.

9 Zatem zgromił morze Czerwone, aż wyschło, i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.

10 Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,

11 a wody pokryły ich ciemięzców; ani jeden z nich nie pozostał.

12 I chociaż uwierzyli Jego słowom oraz śpiewali Jego chwałę,

13 szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.

14 Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy.

15 Więc dał im ich żądanie, ale zesłał posuchę na ich życie.

16 Gdy w obozie byli zawistni względem Mojżesza oraz Aarona – świętego BOGA,

17 rozwarła się ziemia i pochłonęła Datana oraz pokryła rzeszę Abirama.

18 Powstał też ogień w ich gromadzie, a płomień spalił złoczyńców.

19 Potem zrobili cielca przy Chorebie i kłaniali się odlewowi.

20 Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę.

21 Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;

22 cuda na ziemi Chama, wspaniałe rzeczy nad morzem Czerwonym.

23 Więc powiedział, że ich wygubi; lecz Mojżesz – Jego wybraniec, stanął przed Nim przy wyłomie, aby odwrócić Jego gniew, by nie tępił.

24 Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.

25 Szemrali w swoich namiotach, a nie słuchali głosu BOGA.

26 Więc podniósł na nich Swoją rękę, by ich wytracić na pustyni,

27 rzucić ich ród między pogan oraz rozproszyć ich po ziemiach.

28 Przywiązali się też do Baala Peora, i jedli ofiary umarłych.

29 Rozjątrzyli Boga swoimi postępkami, i zaczął się między nimi mór.

30 Lecz powstał Pinchas i załagodził, zatem mór został ukrócony.

31 I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od wieku do wieku, na zawsze.

32 Potem znowu Go pobudzili do gniewu u wód Szemrania, więc i Mojżesz ucierpiał z ich przyczyny.

33 Gdyż rozjątrzyli Jego Ducha, niebacznie mówiąc swoimi ustami.

34 Nie wytępili także ludów, o których im WIEKUISTY powiedział.

35 Lecz pomieszali się z poganami oraz nauczyli się ich spraw.

36 Służyli też ich bałwanom, które ich usidliły.

37 Swoich synów i swoje córki ofiarowali złym duchom.

38 I przelewali niewinną krew, krew swoich synów i córek; których zarzynali na ofiarę ciemnym bóstwom Kanaanu; zatem ziemia była skalana krwią.

39 Zanieczyszczali się swoimi sprawami, cudzołożyli swoim postępowaniem.

40 Więc rozpalił się gniew BOGA przeciwko Jego ludowi i obrzydził sobie Swe dziedzictwo.

41 Wydał ich w ręce pogan, więc ich wrogowie panowali nad nimi.

42 Zgnębili ich nieprzyjaciele, zatem ulegli pod ich ręką.

43 Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości.

44 Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.

45 I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.

46 Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów.

47 Wspomóż nas, o WIEKUISTY, nasz Boże oraz zgromadź nas spośród ludów, abyśmy wysławiali Twoje święte Imię i chlubili się w Twojej chwale.

48 Wielbiony WIEKUISTY, Bóg Israela, od wieku aż do wieczności; a cały naród niech powie: Amen. HALLELUJA!

1 Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobry, bowiem na wieki Jego łaska.

2 Niech to powiedzą wyswobodzeni przez BOGA, których wyzwolił z ręki ciemięzcy,

3 i zgromadził ich z ziem, od Wschodu i Zachodu, od Północy oraz od morza.

4 Błąkali się po pustyni, po stepie bezdrożnym, a miasta do osiedlenia nie znaleźli.

5 Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.

6 Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień.

7 I poprowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta osiedlenia.

8 Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.

9 Bo nasycił spragnioną duszę oraz duszę zgłodniałą napełnił dobrem.

10 Tych, co przebywali w mroku, w cieniu śmierci, więzionych w nędzy i w żelazie.

11 Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego.

12 Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy.

13 Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.

14 Wyprowadził ich z mroku, z cienia śmierci, a więzy ich porozrywał.

15 Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.

16 Bo skruszył spiżowe bramy, a żelazne zawory połamał.

17 Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki.

18 Ich dusza gardziła wszelką strawą i doszli do bram śmierci.

19 Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień.

20 Zesłał też Swoje Słowo i ich wyleczył, ocalił ich od zguby.

21 Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.

22 Niech składają dziękczynne ofiary i w radości opowiadają Jego dzieła.

23 Ci, co są na okrętach oraz schodzą do morza, ci co pracują na szerokich wodach,

24 oni widzieli sprawy BOGA i Jego cuda w głębinie.

25 Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;

26 piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.

27 Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona.

28 Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.

29 Zamienił burzę na ciszę i uśmierzyły się fale.

30 Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień.

31 Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.

32 Niechaj Go wywyższają w zborze ludu i niech Go chwalą na radzie starszych.

33 Obrócił rzeki w pustynie, a źródła wód w suszę.

34 Płodną ziemię zamienił w solną glebę, z powodu niegodziwości jej mieszkańców.

35 On zamienia pustynie w jeziora, a suchą ziemię w źródła wód.

36 Osadza tam zgłodniałych, by założyli miasto zamieszkania.

37 Zatem obsiali pola i nasadzili winnice, więc przyniosły im owoc plon coroczny.

38 Także im błogosławił, więc bardzo się rozmnożyli, a ich dobytku nie umniejszał.

39 Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.

40 Wylał hańbę na dostojników, zbłąkał ich pośród bezdrożnego stepu.

41 A żebrzącego wyniósł z nędzy i rozmnożył jak trzodę rodziny.

42 Widzą to prawi i się cieszą, a wszelkie bezprawie zamyka swoje usta.

43 Kto mądry zachowa to wszystko oraz rozważy łaski WIEKUISTEGO.