Nowa Biblia Gdaล„ska (NBG)

1 A gdy Dawid mieszkał w swoim domu, stało się, że powiedział do proroka Natana: Oto ja mieszkam w cedrowym domu, a Skrzynia Przymierza WIEKUISTEGO pod zasłonami.

2 Zaś Natan powiedział do Dawida: Cokolwiek jest w twoim sercu uczyń, gdyż Bóg jest z tobą.

3 Potem, tej nocy, doszło do Natana słowo Boga, mówiąc:

4 Idź i powiedz do Dawida, Mego sługi: Tak mówi WIEKUISTY: Nie ty mi będziesz budował dom do zamieszkania.

5 Ponieważ nie mieszkałem w domu od dnia, w którym wyprowadziłem Izraela aż do tego dnia: ale się przechadzałem z namiotu do namiotu i przybytku.

6 Czy wszędzie, gdzie chodziłem z całym Israelem, powiedziałem słowo któremuś z israelskich sędziów, którym rozkazałem, aby paśli mój lud, mówiąc: Dlaczego mi nie zbudowaliście cedrowego domu?

7 Zatem teraz tak powiesz Mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi WIEKUISTY Zastępów: Ja ciebie wziąłem z owczarni, kiedy chodziłeś za trzodą, abyś był wodzem nad Moim israelskim ludem.

8 I byłem z tobą wszędzie, gdziekolwiek chodziłeś oraz przed twym obliczem zgładziłem wszystkich twoich nieprzyjaciół; uczyniłem ci imię, jak imię wielkich, którzy są na ziemi.

9 Także ustanowiłem miejsce dla Mego israelskiego ludu i go wszczepiłem; będzie mieszkał na swoim miejscu, nie będzie więcej drżał, ani jak przedtem znowu nie będą go niszczyć synowie nieprawości.

10 Od dni, w których ustanowiłem sędziów nad Moim izraelskim ludem, a poniżyłem wszystkich twych nieprzyjaciół, i oznajmiłem ci, że to WIEKUISTY zbuduje dom.

11 A gdy się wypełnią twoje dni, byś poszedł za przodkami, po tobie wzbudzę nasienie, które będzie z twych synów i umocnię jego królestwo.

12 Ten mi zbuduje dom, a jego tron utwierdzę na zawsze.

13 Ja mu będę za Ojca, a on mi będzie za Syna; nie odejmę od niego Mojego miłosierdzia, jak odjąłem od tego, który był przed tobą.

14 Owszem, ustanowię go w Moim domu oraz w Moim królestwie na zawsze, a jego tron będzie trwał na wieki.

15 Tymi wszystkimi słowami i według całego tego proroctwa, tak Natan mówił do Dawida.

16 Zatem król Dawid wszedł, usiadł przed obliczem WIEKUISTEGO i powiedział: Czym ja jestem, WIEKUISTY, Boże! Co jest mym domem, że mnie przyprowadziłeś aż dotąd?

17 Lecz i to było mało przed Twoimi oczyma, o Boże! Na daleki czas wskazuje obietnica w sprawie domu twojego sługi, więc spojrzałeś na mnie według ludzkiego zwyczaju, wywyższając mię, o WIEKUISTY, Boże!

18 Co jeszcze powie Dawid przed Tobą o chwale twojego sługi? Bowiem ty znasz twojego sługę.

19 WIEKUISTY! Dla twojego sługi i według twojego serca uczyniłeś te wszystkie wielkie rzeczy, aby stały się znane wszystkie Twe wspaniałości.

20 WIEKUISTY! Nie ma podobnego do Ciebie, i nie ma Boga oprócz Ciebie według wszystkiego, co słyszeliśmy w nasze uszy.

21 I kto jest jak Twój naród Israel; jedyny lud na ziemi, dla którego Bóg przyszedł, aby go odkupić za Swój lud oraz uczynić sobie sławę wielkimi i strasznymi rzeczami, wyganiając pogan przed obliczem Swojego ludu, który wykupił z Micraim?

22 Twój israelski lud uczyniłeś sobie za lud na zawsze; a ty WIEKUISTY stałeś się dla nich Bogiem.

23 Dlatego teraz, WIEKUISTY, niech na zawsze będzie utwierdzone słowo, które powiedziałeś o Twoim słudze oraz o jego domu; uczyń, jak powiedziałeś.

24 Niech się tak stanie i niech na zawsze będzie uwielbione Twoje Imię, by mówiono: WIEKUISTY Zastępów, Bóg Israela, jest Bogiem nad Israelem; a dom Dawida, Twego sługi, niechaj będzie umocniony przed Twym obliczem.

25 Bowiem Ty, mój Boże, objawiłeś w uszy Twojemu słudze, że mu zbudujesz dom; dlatego Twój sługa odkrył, że trzeba się modlić przed Tobą.

26 Tak, WIEKUISTY, Ty sam jesteś Bogiem, a powiedziałeś to dobre o Swoim słudze.

27 Zatem teraz zacząłeś błogosławić domowi Twojego sługi, aby przed Tobą trwał na wieki; a ponieważ Ty, WIEKUISTY, mu błogosławiłeś, więc będzie błogosławiony na zawsze.

1 Potem się wydarzyło, że Dawid poraził Pelisztynów i ich poniżył, oraz wziął z rąk Pelisztynów Gath z jego osadami.

2 Poraził też Moabitów, więc Moabici byli sługami Dawida i przynosili mu daniny.

3 Nadto Dawid poraził Hadarezera, króla Coby w Chamath, gdy wyjechał, by rozprzestrzenić swoje państwo nad rzeką Frat.

4 Dawid zabrał mu tysiąc wozów, siedem tysięcy jezdnych i dwadzieścia tysięcy pieszych mężów. Dawid także okaleczył wszystkich jeźdźców, lecz zachował z nich sto zaprzęgów.

5 Z Damaszku, na pomoc Hadarezerowi, królowi Coby, przyciągnęli też Aramejczycy; lecz Dawid poraził z Aramejczyków dwadzieścia dwa tysiące mężów.

6 Wtedy Dawid utworzył Arameję Damaską, zatem Aramejczycy byli sługami Dawida, dając mu daninę; a WIEKUISTY czynił Dawida zwycięskim, gdziekolwiek poszedł.

7 Dawid pobrał też złote tarcze, które mieli słudzy Hadarezera oraz wniósł je do Jeruszalaim.

8 Przy tym z Tibchat i Kun, miast Hadarezera, Dawid nabrał bardzo wiele miedzi, z której Salomon wykonał miedziane morze, słupy oraz miedziane naczynia.

9 A gdy Thoi, król Chamatu, usłyszał, że Dawid poraził całe wojsko Hadarezera, króla Coby,

10 posłał do króla Dawida Hadorama, swojego syna, ze złotymi, srebrnymi i miedzianymi naczyniami, by go pozdrowił w pokoju, i aby mu pogratulował dlatego, że zwalczył Hadarezera, i go poraził; gdyż miało miejsce, że mąż Thoi stawał do wojny z Hadarezerem.

11 Te król Dawid także poświęcił WIEKUISTEMU razem ze srebrem i złotem, które pobrał od wszystkich narodów od Edomitów, Moabitów, od synów Ammonu, od Pelisztynów oraz od Amalekitów.

12 Zaś Abiatar, syn Ceruji, poraził osiemnaście tysięcy Edomitów w dolinie Solnej

13 oraz osadził Edom żołnierzami; więc wszyscy Edomici byli sługami Dawida. A WIEKUISTY zachowywał Dawida wszędzie, gdzie pojechał.

14 Zatem Dawid królował nad całym Israelem, czyniąc sąd i sprawiedliwość całemu swojemu ludowi.

15 A Joab, syn Ceruji, był nad wojskiem; zaś Jehoszafat, syn Achiluda, kanclerzem.

16 Cadok, syn Achituba i Achimelech, syn Abjatara, byli kapłanami, a Seraja był pisarzem.

17 Zaś Benajahu, syn Jehojady, był przełożonym nad Kreteńczykami oraz Pletejczykami; a synowie Dawida byli pierwszymi przy królewskim boku.

1 Potem się wydarzyło, że umarł Nachasz, król synów Ammonu, a zamiast niego panował jego syn.

2 Wtedy Dawid powiedział: Uczynię miłosierdzie nad Chanunem, synem Nachasza; bo jego ojciec uczynił miłosierdzie nade mną. I Dawid wysłał posłów, aby go pocieszyli po jego ojcu. Więc słudzy Dawida przyszli do ziemi synów Ammonu, do Chanuna, aby go pocieszyć.

3 Ale książęta synów Ammonu powiedzieli do Chanuna: Sądzisz, że Dawid by uszanował twojego ojca i przysłał do ciebie pocieszycieli; czyż nie, aby przepatrzeć, wyszpiegować oraz zburzyć tą ziemię; dlatego przyszli do ciebie jego słudzy!

4 Dlatego Chanun wziął sługi Dawida, ogolił ich i poobrzynał ich szaty od połowy aż do pośladków, po czym ich wypuścił.

5 Zatem niektórzy poszli i oznajmili Dawidowi o tych mężach. Więc posłał im naprzeciwko, ponieważ owi mężowie byli bardzo zhańbieni, i król im powiedział: Zostańcie w Jerycho, aż wasze brody odrosną; potem powrócicie.

6 Zaś synowie Ammonu zobaczyli, że stali się obrzydłymi Dawidowi. Zatem Chanun oraz synowie Ammonu posłali tysiąc talentów srebra, by sobie nająć z Aram–Naharaim, od strony Aramu, Maacha, oraz wozy z jezdnymi z Coby.

7 I najęli sobie trzydzieści dwa tysiące wozów oraz króla Maacha z jego ludem. Ci przyciągnęli i położyli się obozem naprzeciw Medeby; a synowie Ammonu zebrali się ze swych miast oraz stawili się do bitwy.

8 Gdy Dawid to usłyszał, posłał Joaba ze całym zastępem rycerskiego ludu.

9 Zatem synowie Ammonu wyciągnęli i przyszykowali się do bitwy przed bramą miejską. Zaś królowie, co przyszli, byli osobno w polu.

10 Więc Joab widząc naprzeciw, z przodu i z tyłu, takie przygotowania do bitwy, wybrał niektórych ze wszystkich wyselekcjonowanych z Israela i ustawił się w szyku przeciwko Aramejczykom.

11 A pozostałość ludu dał pod rękę Abiszaia, swojego brata; stojąc w szyku przeciwko synom Ammonu.

12 I Joab powiedział: Jeśli Aramejczycy będą dla mnie za silni, przyjdziesz mi z pomocą; a jeśli synowie Ammonu dla ciebie będą za silni, ja ci udzielę pomocy.

13 Wzmacniaj się i bądźmy mężnymi za nasz lud, i za miasta naszego Boga; a WIEKUISTY niech uczyni, co dobrego jest w Jego oczach.

14 Więc Joab i lud, co z nim był, wystąpił do bitwy przeciwko Aramejczykom; ale przed nim uciekli.

15 Zaś kiedy synowie Ammonu zobaczyli, że Aramejczycy uciekają, uciekli i oni przed Abiszajem, jego bratem oraz uszli do miasta; a Joab wrócił do Jeruszalaim.

16 Natomiast Aramejczycy widząc, że zostali porażeni przez Israela, wyprawili posłów oraz wyprowadzili Aramejczyków, którzy byli za rzeką; a prowadził ich Szofak, dowódca wojska Hadarezera.

17 Zatem oznajmiono to Dawidowi, który zebrał całego Israela oraz przeprawił się przez Jarden; a kiedy do nich przyciągnął, przygotował przeciwko nim wojsko; zaś gdy Dawid przygotował wojsko do bitwy przeciwko Aramejczykom, stoczyli z nim bitwę.

18 Zatem Aramejczycy uciekli przed Israelem, a Dawid poraził z Aramejczyków siedem tysięcy wozów, czterdzieści tysięcy pieszych mężów i zabił Szofaka, dowódcę tego wojska.

19 A gdy słudzy Hadarezera ujrzeli, że zostali pobici przez Israela, zawarli z Dawidem przymierze pokoju oraz mu służyli. Także Aramejczycy nie chcieli nadal udzielać pomocy synom Ammonu.

1 A po okresie roku, w tym czasie, gdy królowie wyruszyli do przodu, stało się, że Joab wyprowadził co mężniejsze rycerstwo i pustoszył ziemię synów Ammonu; a gdy przyciągnął obległ Rabbę. Zaś Dawid przebywał w Jeruszalaim. I Joab zdobył Rabbę oraz ją zburzył.

2 Wtedy Dawid wziął koronę ich króla z jego głowy i znalazł w niej talent złota oraz bardzo drogie kamienie. Więc włożono ją na głowę Dawida. Nadto wywiózł z miasta bardzo wiele łupów.

3 I wyprowadził lud, który w nim był oraz ich skierował do pił, żelaznych wozów i siekier. Tak Dawid uczynił wszystkim miastom synów Ammonu, po czym Dawid wrócił wraz z całym ludem do Jeruszalaim.

4 Potem, gdy w Gezer znowu była wojna z Pelisztynami, Szybchaj, Chuszatyda, zabił Safa z rodu olbrzymów; zatem Pelisztini zostali poniżeni.

5 Poza tym była też wojna z Pelisztynami, gdzie Elhanan, syn Jaira, zabił Lachmiego, brata Goljata Gatejczyka, którego drzewce włóczni było jak wał krosna.

6 Nadto była też wojna w Gat, gdzie był mąż wielkiego wzrostu, mający po sześć palców wszystkich dwadzieścia cztery; on był także z narodu tego olbrzyma.

7 Lecz gdy urągał Israelowi, zabił go Jonatan, syn Szymei, brata Dawida.

8 Ci, co polegli z ręki Dawida i z ręki jego sług, byli synami jednego olbrzyma z Gat.

1 Ale szatan wystąpił przeciwko Israelowi i pobudził Dawida, aby policzył Israela.

2 Dlatego Dawid powiedział do Joaba oraz do przełożonych nad ludem: Idźcie, policzcie Israela, od Beer–Szeby do Dan, i przyjdźcie do mnie, abym znał ich sumę.

3 Lecz Joab powiedział: Niech WIEKUISTY pomnoży Swój lud, stokroć tyle jak tych! Czyż królu, mój panie, oni wszyscy nie są sługami mojego pana? Dlaczego mój pan się tego dowiaduje? Czemu to miałoby się stać wykroczeniem Israela?

4 Jednak królewskie słowo przemogło Joaba; dlatego Joab wyszedł, obszedł całego Izraela i potem wrócił do Jeruszalaim.

5 I Joab przekazał Dawidowi sumę policzonego ludu. A całego Israela było tysiąc tysięcy i sto tysięcy, mężów zdolnych do boju; zaś z Judy było czterysta tysięcy i siedemdziesiąt tysięcy mężów, co wyciągają sztylet.

6 Lecz Lewitów i Binjaminitów pomiędzy nich nie wliczył, ponieważ królewski rozkaz był wstrętny dla Joaba.

7 Owszem, zadrżało oko Boga na tą sprawę; dlatego ukarał Israela.

8 Zaś Dawid powiedział do Boga: Bardzo zawiniłem, że uczyniłem tą rzecz; ale teraz oddal, proszę, winę twojego sługi; bo uczyniłem bardzo głupio.

9 Zatem WIEKUISTY powiedział do Gada, proroka Dawida, mówiąc:

10 Idź, powiedz Dawidowi, mówiąc: Tak mówi WIEKUISTY: Z tego powodu Ja trzy rzeczy podaję; wybierz sobie jedną z nich, bym ci uczynił.

11 Zatem Gad przyszedł do Dawida i mu powiedział: Tak mówi WIEKUISTY: Wybierz sobie:

12 Albo trzy lata głodu; albo trzy miesiące będziesz ginął od twoich nieprzyjaciół, a miecz nieprzyjaciół będzie cię ścigał; albo przez trzy dni miecz WIEKUISTEGO i mor będzie na ziemi, a anioł WIEKUISTEGO będzie niszczył wszystkie granice Israela. Dlatego teraz rozważ, co mam odpowiedzieć Temu, który mnie posłał.

13 Więc Dawid powiedział do Gada: Z tego powodu jestem bardzo związany; niech wpadnę, proszę, w ręce WIEKUISTEGO, gdyż bardzo wielkie są Jego zmiłowania; a w ludzkie ręce niech nie wpadam.

14 Wtedy WIEKUISTY wywołał zarazę w Israelu. I poległo siedemdziesiąt tysięcy mężów z Israela.

15 Bóg posłał anioła do Jeruszalaim, aby ich tracił. A kiedy tracił, WIEKUISTY ujrzał i się użalił nad tym złem, zatem powiedział aniołowi, co tracił: Już dosyć, opuść twą rękę. A anioł WIEKUISTEGO stał obok klepiska Ornana Jebusyty.

16 Wtem Dawid podniósł swe oczy i ujrzał anioła WIEKUISTEGO, który stał między ziemią i niebem, a w jego ręce dobyty miecz, wyciągnięty przeciw Jeruszalaim. Więc Dawid i starsi przyodziali się w wory i upadli na swoje twarze.

17 A Dawid powiedział do Boga: Czyż to nie ja rozkazałem policzyć lud? Ja sam, jestem tym, którym zawinił i bardzo źle uczynił; ale co uczyniły te owce? WIEKUISTY, Boże mój! Proszę, niech Twa ręka skieruje się na mnie i na dom mego ojca; ale niech ta plaga nie będzie przeciwko Twemu ludowi.

18 Zatem anioł WIEKUISTEGO rzekł do Gada, aby powiedział Dawidowi: Idź i na klepisku Ornana Jebuzejczyka zbuduj ołtarz WIEKUISTEMU.

19 Więc Dawid poszedł według słowa Gada, które powiedział w Imieniu WIEKUISTEGO.

20 A Ornan się obejrzał i ujrzał owego anioła; natomiast jego czterej synowie, którzy z nim byli, skryli się; zaś Ornan młócił pszenicę.

21 Wtedy Dawid przyszedł do Ornana. Więc Ornan spojrzał i zobaczył Dawida, zatem wyszedł z klepiska, i pokłonił się Dawidowi twarzą do ziemi.

22 A Dawid powiedział do Ornana: Daj mi plac tego klepiska, abym na nim zbudował ołtarz WIEKUISTEMU. Sprzedaj mi je za pełną kwotę, a będzie powstrzymana plaga przeciw ludowi.

23 Zaś Ornan powiedział do Dawida: Weź sobie! Niech król, mój pan, uczyni, co uważa za dobre. Oto dodaję byki na całopalenia, wóz na drzewo oraz pszenicę na ofiarę z pokarmów; to wszystko daję.

24 Lecz król Dawid powiedział do Ornana: Nie, kupię za pełną kwotę; bo nie wezmę tego, co twoje, ani nie będę ofiarował WIEKUISTEMU darowanego całopalenia.

25 Więc Dawid dał Ornanowi za ten plac wagę sześciuset sykli złota.

26 Zatem Dawid zbudował tam ołtarz WIEKUISTEMU i ofiarował całopalenia oraz dobrowolne ofiary, i wzywał Imienia WIEKUISTEGO, który go wysłuchał ogniem z nieba na ołtarz całopalenia.

27 I WIEKUISTY powiedział do anioła, aby zawrócił swój miecz do pochwy.

28 Owego czasu Dawid widząc, że WIEKUISTY wysłuchał go na klepisku Ornana Jebusyty tam składał ofiary.

29 Bowiem Przybytek WIEKUISTEGO, który Mojżesz zrobił na puszczy oraz ołtarz całopalenia, był w tym czasie na wyżynie w Gibeonie.

30 A Dawid nie był zdolny do niego iść, aby się radzić Boga, bowiem był przestraszony mieczem anioła WIEKUISTEGO.

1 Dawid także powiedział: To jest miejsce Domu WIEKUISTEGO, Boga, i to ołtarz na całopalenie dla Israela.

2 Dlatego Dawid rozkazał zgromadzić cudzoziemców, którzy byli w ziemi Israela, i ustanowił z nich kamieniarzy, by rąbali ciosane kamienie na budowę domu Boga.

3 Nadto Dawid przygotował wiele żelaza na gwoździe, na drzwi bram i do spajania, oraz niezliczoną wagę miedzi.

4 Także drzewa cedrowego bez liczby; bowiem Cydończycy i Coryjczycy nawieźli Dawidowi bardzo wiele cedrowego drzewa.

5 Ponieważ Dawid powiedział: Salomon, syn mój, jest małym młodzieniaszkiem a ma być zbudowany wychwalany oraz wysoki dom WIEKUISTEGO, którego Imię i sława byłaby na całej ziemi; dlatego teraz mu wszystko przygotuję. I Dawid przygotował przed śmiercią bardzo wiele.

6 Potem zawołał Salomona, swego syna i mu przykazał, aby zbudował Dom WIEKUISTEMU, Bogu Izraela.

7 Dawid powiedział do Salomona: Synu mój! Powstało w moim sercu, by zbudować Dom Imieniu WIEKUISTEGO, mego Boga.

8 Ale było do mnie słowo WIEKUISTEGO, mówiąc: Rozlałeś wiele krwi i prowadziłeś wielkie wojny; nie będziesz budował Domu Memu Imieniu, bo rozlałeś przede Mną wiele krwi na ziemię.

9 Oto syn, który ci się urodzi, będzie spokojnym mężem; gdyż zewsząd dam mu odpocznienie od wszystkich jego nieprzyjaciół. Dlatego jego imię będzie Salomon; bowiem za jego dni dam Israelowi pokój wraz z odpocznieniem.

10 On zbuduje Dom Memu Imieniu; on mi będzie za syna, a ja mu za Ojca, i na zawsze utwierdzę nad Israelem tron jego królestwa.

11 Dlatego WIEKUISTY będzie z tobą, mój synu! Odniesiesz sukces i zbudujesz Dom WIEKUISTEGO, twojego Boga, jak o tobie mówił.

12 Pewnie WIEKUISTY da ci roztropność, rozum, oraz cię ustanowi nad Israelem, abyś strzegł Prawa WIEKUISTEGO, twojego Boga.

13 Zatem będziesz szczęśliwym, jeśli będziesz strzegł i czynił przykazania oraz sądy, które WIEKUISTY rozkazał Israelowi przez Mojżesza. Wzmacniaj się, bądź mężnym, nie bój się, ani nie lękaj.

14 Oto w utrapieniu przygotowałem na Dom WIEKUISTEGO sto tysięcy talentów złota, tysiąc tysięcy talentów srebra, do tego miedzi i żelaza bez wagi, gdyż tego jest wiele; także przygotowałem drzewa oraz kamieni, a ty jeszcze do tego dodasz.

15 Oprócz tego wielu rzemieślników, kamieniarzy, murarzy, cieśli i wszelkich biegłych w każdym rzemiośle.

16 Złota, srebra, miedzi i żelaza nie ma liczby; wstań i czyń, a WIEKUISTY będzie z tobą.

17 I Dawid przykazał wszystkim książętom israelskim, by pomagali Salomonowi, jego synowi;

18 mówiąc: Czy WIEKUISTY, wasz Bóg, który wam dał ze wszystkich stron odpocznienie, nie jest z wami? Gdyż dał w moją rękę obywateli tej ziemi, a ta ziemia poddana jest WIEKUISTEMU oraz Jego ludowi.

19 Zatem teraz oddajcie swoje serce i swą osobę, aby szukać WIEKUISTEGO, waszego Boga. Wstańcie i budujcie Świątynię WIEKUISTEGO, Boga, byście wnieśli Skrzynię Przymierza WIEKUISTEGO oraz święte naczynia Boże do Domu, który będzie zbudowany Imieniu WIEKUISTEGO.

1 Więc Dawid będąc stary i syty dni, ustanowił królem nad Israelem Salomona, swojego syna.

2 I zgromadził wszystkich israelskich książąt, kapłanów oraz Lewitów;

3 i policzono Lewitów od trzydziestu lat i wyżej; a ich liczba była według głów ich mężczyzn trzydzieści osiem tysięcy.

4 Z nich ustanowiono na posługę w Domu WIEKUISTEGO dwadzieścia cztery tysiące, a przełożonych i sędziów sześć tysięcy.

5 Nadto cztery tysiące odźwiernych i cztery tysiące chwalących WIEKUISTEGO na instrumentach, które wyprodukował do chwalenia.

6 Dawid rozdzielił ich na zastępy, według synów Lewiego: Gerszona, Kehatha i Merarego.

7 Z Gerszona byli: Libny i Szymei.

8 Zaś synami Libny: przedniejszy Jachiel, Zetam i Joel, ci trzej.

9 A synami Szymei: Salomot, Chezjel i Haran, ci trzej. Ci byli przedniejszymi domów ojcowskich z Ladana.

10 Także synami Szymei: Jachat, Zina, Jeusz i Berya; ci czterej byli synami Szymei.

11 Jachat był pierwszym, Zina drugi; a Jeusz i Barya nie mieli wielu synów; dlatego w domu ojca byli policzeni za jedną rodzinę.

12 Zaś synowie Kehatha to: Amram, Ic’har, Hebron i Uzye, czterej.

13 Synowie Amrama to: Ahron i Mojżesz. Lecz Ahron był odłączony, aby służył w miejscu Najświętszym; on sam oraz jego synowie na wieki, by kadzili przed WIEKUISTYM, Jemu służyli oraz sławili Jego Imię przez wieki.

14 Natomiast synowie Mojżesza, męża Boga, policzeni są w pokoleniu Lewiego.

15 Synowie Mojżesza to: Gerszon i Eliezer.

16 Zaś pierwszym synem Gerszona był Szebuel.

17 A pierwszym synem Eliezera był Rechabiasz. Eliezer nie miał innych synów; ale bardzo się rozmnożyli synowie Rechabiasza.

18 Pierwszym synem Ic’hara był Szelomith.

19 A potomkowie Hebrona to: Jerijasz, pierwszy; Amarjasz, drugi; Jachazjel, trzeci, i Jekameam, czwarty.

20 Zaś synowie Uzyego to: Michaja, pierwszy, i Jiszszijasz, drugi.

21 Synowie Merarego to: Machli i Muszy; a synowie Machlego to: Elazar i Kisz.

22 I Elazar umarł, a nie miał synów, tylko córki, które pojmowali synowie Kisza, ich krewni.

23 Natomiast synowie Muszy’ego to: Machli, Eder i Jerimot; trzej.

24 Ci są potomkami Lewiego według domów swych przodków; przedniejsi ojców, od dwudziestu lat i wyżej, którzy zostali policzeni z osobna według liczby swych imion i osób, i którzy sprawowali służbę usługiwania w Domu WIEKUISTEGO.

25 Bowiem Dawid powiedział: WIEKUISTY, Bóg Israela, dał odpocznienie Swojemu ludowi i na wieki będzie mieszkał w Jeruszalaim.

26 Nadto i Lewici nie będą nosić Przybytku oraz wszystkich jego naczyń do usługiwania;

27 więc według ostatniego postanowienia Dawida, zostali policzeni synowie Lewiego od dwudziestu lat i wyżej,

28 aby pełnili funkcje pod ręką synów Ahrona przy usłudze Domu Pańskiego – na dziedzińcach, w gmachach, przy oczyszczaniu wszelkich poświęconych rzeczy oraz przy pracy wokół usługi w Domu Boga.

29 Nadto wokoło chleba wystawnego, mąki na ofiarę, niekwaszonych placków oraz blach do pieczenia; wokół mieszania i wszelkiej miary, i wokół odmierzania.

30 I żeby trwali w każdy poranek, także i w wieczór, do wysławiania, i do chwalenia WIEKUISTEGO;

31 oraz stale, przed WIEKUISTYM, przy każdym ofiarowaniu całopalenia WIEKUISTEMU w szabaty, w nowiu miesiąca i w uroczyste święta, według liczby i ich porządku.

32 I aby przestrzegali działania domu w wyznaczonym czasie, posługi Świątyni oraz posługi synów Ahrona, swoich braci, w służbie Domu WIEKUISTEGO.

1 A synów Ahrona podzielono. Synowie Ahrona to: Nadab, Abihu, Elazar i Ithamar.

2 Ale Nadab i Abihu umarli przed obliczem swojego ojca, a nie mieli synów; dlatego czynności kapłańskie odprawiali Elazar i Ithamar.

3 Więc Dawid ich podzielił – Cadoka, z synów Elazara, i Achimeleka z synów Ithamara, według ich obciążenia w ich usługach.

4 A kiedy ich podzielił znalazło się więcej przedniejszych mężów, synów Elazara, niż synów Ithamara. Z synów Elazara szesnastu przedniejszych według ojcowskich domów; a synów Ithamara – ośmiu, według ojcowskich domów.

5 Zatem jedni od drugich zostali rozdzieleni losem; bo byli dostojnikami Świątyni i przedniejszymi przed Bogiem, tak z synów Elazara, jak i z synów Ithamara.

6 A spisał ich Szemaja, syn Nethaneela, pisarz z pokolenia Lewiego, przed królem, książętami, przed kapłanem Cadokiem i Achimelekiem, synem Abiatara oraz przedniejszymi z domów ojcowskich, kapłanów i Lewitów. I wyznaczono jeden dom ojcowski Elazarowi, a drugi wyznaczono Ithamarowi.

7 Pierwszy los padł na Jehojariba, drugi na Jedaję,

8 trzeci na Harima, czwarty na Seorima,

9 piąty na Malkijjasza, szósty na Mijamina,

10 siódmy na Hakkosa, ósmy na Abiję,

11 dziewiąty na Jezusa, dziesiąty na Sekeniasza,

12 jedenasty na Eliasziba, dwunasty na Jakima,

13 trzynasty na Chuppę, czternasty na Jeszebeaba,

14 piętnasty na Bilgę, szesnasty na Immera,

15 siedemnasty na Chezira, osiemnasty na Pissesa,

16 dziewiętnasty na Petachiasza, dwudziesty na Ezechiela,

17 dwudziesty pierwszy na Jakina, dwudziesty drugi na Gamula,

18 dwudziesty trzeci na Delajahu, dwudziesty czwarty na Maazjasza.

19 Ci są spisani do posługi, aby w swym planie wchodzili do domu WIEKUISTEGO, z ręki Aarona, ich ojca, jak mu rozkazał WIEKUISTY, Bóg Israela.

20 A z potomków Lewiego, co pozostali z synów Amrama był Szebuel; zaś z synów Szebuela Jechdejasz.

21 Z Rechabiasza z synów Rechabiasza przedniejszym był Jiszszijasz.

22 Z Jisharyty Szelomot, z synów Szelomota Jachat.

23 A potomkowie Jerijasza to: Amarjasz, drugi; Jachazjel, trzeci, i Jekameam, czwarty.

24 Z synów Uzyela Michaja; z synów Michaji Szamir.

25 Bratem Michaji był Jiszszijasz; z synów Jiszszijasza Zacharjasz.

26 Synowie Merarego to: Machli i Muszy; synem Jaazijjasza Ben.

27 Potomkowie Merarego z Jaazijjasza: Ben, Szocham, Zakkur i Ibri.

28 Z Machlego Elazar, który nie miał synów.

29 Z Kisza; z synów Kisza Jerachmeel.

30 A synowie Muszy to: Machli, Eder i Jerimot. Ci byli potomkami Lewitów według domów ich ojców.

31 Ci także kładli losy przy swoich braciach, synach Ahrona, przed królem Dawidem, Cadokiem, Achimelechem i przedniejszymi z ojcowskich domów, kapłanów oraz Lewitów; przedniejszy ojciec obok swego młodszego brata.

1 A Dawid wraz z dowódcami wojska odłączył do posługiwania synów Asafa, Hemana i Jedutuna, którzy prorokowali przy cytrach, przy harfach, i przy cymbałach. A ich liczba, to jest mężów pracujących w swej usłudze, była:

2 Z synów Asafa: Zakkur, Josef, Nethanja i Asarel. Synowie Asafa byli pod ręką Asafa, który na królewski znak prorokował.

3 Z Jedutuna, synowie Jedutuna: Gedalia, Cori, Jezajasz, Chaszabiasz, Mattitiasz i Semej sześciu, pod ręką ich ojca Jedutuna, który prorokował przy harfie, wyznając i chwaląc WIEKUISTEGO.

4 Z Hemana, synowie Hemana: Bukkijasz, Mattaniasz, Uzyel, Szebuel, Jerimot, Chanania, Chanani, Eliata, Giddalti, Romamti Ezer, Jaszbekasza, Malloti, Hotir, Machazjot.

5 Ci wszyscy byli synami Hemana, królewskiego proroka słowa Boga, do wywyższenia władzy; bowiem Bóg dał Hemanowi czternastu synów i trzy córki.

6 Oni wszyscy, jako rozkazał król, byli w służbie domu Boga, pod ręką swojego ojca, przy śpiewaniu w Domu WIEKUISTEGO z cymbałami, lutniami i cytrami; nadto Asaf, Jedutun i Heman.

7 A zastęp z ich braci, którzy byli ćwiczeni w pieśniach WIEKUISTEGO, wszystkich pojętnych było dwustu osiemdziesięciu ośmiu.

8 Zatem kładli losy, naprzeciw pilnujących, tak mały jak i wielki, mistrz i uczeń.

9 I pierwszy los padł w domu Asafa na Józefa; drugi na Gedalię, z jego braćmi oraz jego synami, których było dwunastu.

10 Trzeci na Zakkura, jego synów i jego braci dwunastu.

11 Czwarty na Jisrego, jego synów i jego braci dwunastu.

12 Piąty na Nethanję, jego synów i jego braci dwunastu.

13 Szósty na Bukkijasza, jego synów i jego braci dwunastu.

14 Siódmy na Jesareela, jego synów i jego braci dwunastu.

15 Ósmy na Jezajasza, jego synów i jego braci dwunastu.

16 Dziewiąty na Matanjasza, jego synów i jego braci dwunastu.

17 Dziesiąty na Szymeja, jego synów i jego braci dwunastu.

18 Jedenasty na Azarela, jego synów i jego braci dwunastu.

19 Dwunasty na Chaszabiasza, jego synów i jego braci dwunastu.

20 Trzynasty na Szebuela, jego synów i jego braci dwunastu.

21 Czternasty na Mattitjasza, jego synów i jego braci dwunastu.

22 Piętnasty na Jerimota, jego synów i jego braci dwunastu.

23 Szesnasty na Chananię, jego synów i jego braci dwunastu.

24 Siedemnasty na Jeszbekasza, jego synów i jego braci dwunastu.

25 Osiemnasty na Chananiego, jego synów i jego braci dwunastu.

26 Dziewiętnasty na Mallotiego, jego synów i jego braci dwunastu.

27 Dwudziesty na Eliata, jego synów i jego braci dwunastu.

28 Dwudziesty pierwszy na Hotira, jego synów i jego braci dwunastu.

29 Dwudziesty drugi na Giddaltiego, jego synów i jego braci dwunastu.

30 Dwudziesty trzeci na Machazjota, jego synów i jego braci dwunastu.

31 Dwudziesty czwarty na Romamti Ezera, jego synów i jego braci dwunastu.

1 Oddziały odźwiernych stanowili Korachici: Meszelemiasz, syn Korego, z synów Asafa;

2 a z synów Meszelemiasza: pierworodny Zacharjasz, drugi Jedjael, trzeci Zebadiasz, czwarty – Jatniel,

3 piąty Elam, szósty Jehochanan, siódmy Elioenaj.

4 Zaś z synów Obed Edoma: pierworodny Szemaja, drugi Jehozabat, trzeci Joach, czwarty Sakar, piąty Nathaneel,

5 Szósty Amijel, siódmy Issachar, ósmy – Peulletaj, bo Bóg mu błogosławił.

6 Także jego synowi, Szemaji, urodzili się synowie, którzy panowali w domu swojego ojca; bo byli bardzo mocnymi mężami.

7 Synowie Szemaji to: Otni, Refael, Obed, Elzabad i jego bracia, oraz mocni mężowie Elihu i Semakjasz.

8 Ci wszyscy byli z synów Obed Edoma, sami i ich synowie oraz ich bracia; każdy mocny oraz sprawny do usługiwania sześdziesięciu dwóch Obed Edomitów.

9 A z synów i braci Meszelemiasza, osiemnastu mocnych mężów.

10 Zaś z Hosa, który był z synów Merariego, synowie: przedniejszy Szimri; nie dlatego, że był pierworodnym, ale jego ojciec uczynił go przedniejszym.

11 Drugi Chilkia, trzeci Tebaliasz, czwarty Zacharjasz; wszystkich synów i braci trzynastu.

12 Ci, z przedniejszych mężów, zostali rozdzieleni na odźwiernych, na przemian czuwając z swymi braćmi przy służbie w Domu WIEKUISTEGO.

13 Bowiem kładli losy o każdą bramę, tak mały jak i wielki, według domów swych ojców.

14 I los Szelemiasza padł na Wschód. Rzucili także losy jego synowi Zacharyjaszowi, mądremu doradcy, i jego los padł na Północ.

15 A Obed Edomowi na Południe; ale jego synom na dom zapasów.

16 Szuppimowi i Hosowi na Zachód, z bramą Szalleket, przy usypanej ścieżce, idącej ku górze; więc straż była naprzeciwko straży.

17 Na Wschodzie było sześciu Lewitów, na Północy czterech na dzień, na Południe czterech na dzień, a przy domu zapasów dwóch na dwóch.

18 Przy przybudówce, na Zachód, czterech było na drodze, a dwóch przy przybudówce.

19 Takie są podziały odźwiernych z synów Korego i z synów Merariego.

20 Nadto z Lewitów nad skarbami Domu Boga był Achija, a nad skarbami rzeczy poświęconych

21 synowie Ladana z potomków Gerszona. Przedniejszymi ojców z Ladana Gerszonity byli: Z Ladana – Jechieli;

22 a synami Jechielego, którzy byli nad skarbami Domu WIEKUISTEGO: Zetam i jego brat Joel.

23 Z Amramitów, Ic’hartytów, Hebronitów i Uzyelitów

24 był Szebuel, potomek Gerszona, syna Mojżesza, przełożony nad skarbami.

25 A jego braćmi z Elazara byli: jego potomek Rechabijasz, jego syn Jezajasz, jego syn Joram, jego syn Zychry i jego syn Szelomot.

26 Ten Szelomot i jego bracia byli nad wszystkimi skarbami rzeczy poświęconych, które król Dawid, przedniejsi z domów ojców, dowódcy nad tysiącami i nad setkami oraz zarządcy wojska ofiarowali jako świętość.

27 Z wojen i z łupów poświęcano na wzmocnienie Domu WIEKUISTEGO.

28 I wszystko, co poświęcił widzący Samuel, i Saul, syn Kisza, i Abner, syn Nera, i Joab, syn Ceruji, i ktokolwiek co poświęcał, oddawał do rąk Szelomitha i jego braci.

29 Z Ic’hartytów: Kenaniasz i jego synowie byli w Israelu do interesów na zewnątrz, jako urzędnicy i rozsądzający.

30 Z Hebronitów: Z Chaszabiasza i jego braci, mężów sprawnych przy każdej pracy WIEKUISTEGO oraz w królewskiej służbie, było na Zachodzie, za Jardenem, tysiąc siedmiuset opiekunów nad Israelem.

31 Z Hebronitów był też Jerijasz, przedniejszy nad Hebronitami według ich genealogii i przodków. Bowiem czterdziestego roku królestwa Dawida szukano i znaleziono mocnych pomiędzy nimi mężów w Jaezer Gileatu.

32 A jego braci, sprawnych mężów, było dwa tysiące siedmiuset przedniejszych ojców. Więc król Dawid ich ustanowił na terenie Reubenitów, Gadydów i połowy pokolenia Menasze, nad wszystkimi sprawami Bożymi oraz sprawami królewskimi.